[:nl]Ik ben een misfit[:en]I am a misfit[:]

Sanne Burger

24 november 2020

[:nl] 

Ik begon met mijn Qigong training toen ik 28 was en in Noorwegen woonde. Master Li, een begenadigde leraar uit Hongkong, kwam meerdere keren per jaar naar dit koude, afgelegen deel van de wereld om een handvol toegewijde leerlingen les te geven. In het begin kwam ik alleen maar mee omdat ik verliefd was op een van zijn studenten, eerlijk gezegd. De energie van die jongen was gewoon magisch. Hij was kalm en opwindend tegelijk, zacht en scherp, toegeeflijk, maar volledig in controle. Toen ik ontdekte dat het doen van Qigong me net zo deed voelen, vergat ik de jongen en begon ik pas echt Qigong te trainen.

Ik weet niet meer precies wanneer het precies was, maar tijdens een zomer, ik denk dat het in ’99 was, vertelde Master Li aan zijn meest nabije studenten dat de wereld in groot gevaar was. De polen van de aarde zouden gaan omkeren, of zoiets. Als we niets deden, zou het tot chaos leiden en misschien zelfs het einde van de wereld. Er was ook een speciale datum, al weet ik ook niet meer wanneer dat was, maar laten we zeggen dat het 31 augustus was. Master Li had een speciale serie Qigong bewegingen ontvangen uit de hemelen, met speciale instructies. Als deze serie door een specifiek aantal mensen gedaan zou worden, op specifieke plaatsen in de wereld, 6 uur per dag gedurende een periode van 30 opeenvolgende dagen, dan zouden we deze dramatische gebeurtenis kunnen harmoniseren en zou de wereld niet vergaan.

Ik vond het allemaal uiterst intrigerend en besloot om mee te doen, samen met een stuk of 20 andere studenten uit Noorwegen. We huurden een grote, afgelegen boerderij in de Noorse bergen en installeerden ons daar, net voor de 30 dagen periode begon. We hadden eten, hout, gitaren en een strak schema met wie wanneer welke shift ging doen. Een deel van de 6 uur Qigong die we moesten doen was midden in de nacht. Het was zwaar! We hadden 6 posities en we moesten elk van hen 20 minuten vasthouden, om dan de hele serie nog een keer te herhalen. Niemand van ons had ooit zo intensief Qigong gedaan en we maakten grappen over wat we in Godsnaam aan het doen waren en of we soms ten prooi gevallen waren aan een cult. Maar echt, niets van dat. Dit waren allemaal gewone, aardige mensen en we hadden een supertijd. Onze kinderen kwamen op bezoek en los van de 6 uur Qigong, de reden dat we daar waren, voelde het als vakantie. Het was echt bijzonder om een practice als deze te doen en te weten dat in Finland, China, Engeland, Nederland en nog een paar landen mensen exact hetzelfde aan het doen waren, tegelijk met ons.

Toen kwam de grote dag, 31 augustus. Die nacht ging het gebeuren – of, hopelijk niet. Master Li, die op dat moment in Hongkong hetzelfde schema volgde als wij met een andere groep, adviseerde ons om die nacht in de kelder te gaan slapen. Als de wereld ging instorten, was dat de veiligste plek om te zijn, zei hij. Ons werk was immers geen garantie, ook al hadden we het echt heel goed gedaan, verzekerde hij ons. De hele groep begon met het verzamelen van slaapzakken en kussens en verhuisde naar de kelder, behalve ik. Ik bevroor. Ik vond dit belachelijk, voor mij ging dit te ver. Oke, ik was bereid om 30 dagen lang 6 uur lang intensieve, moeilijke Qigong series te doen, louter omdat het wellicht zou helpen om iets te doen dat voorbij de grenzen van mijn bewustzijn ging, maar ik ging echt niet in een kelder slapen omdat iemand zei dat net die nacht de wereld zou vergaan.

‘Kom je?’ vroegen ze.
‘Nee’ zei ik. ‘Ik kom niet.’
‘Maar je zult niet veilig zijn in het huis!’ zeiden ze.
‘Luister’, zei ik. ‘Er is een groot verschil tussen toewijding en onderwerping. Er is een groot verschil tussen vertrouwen en bijgeloof. Dit voelt voor mij belachelijk, dus ik neem het risico. Veel plezier in de kelder.’

En dat hadden ze. Ik hoorde hun muziek en gelach, terwijl ik in mijn eentje in het grote huis zat. Maar het maakte niet uit. Ik verveelde me, maar het was belangrijk voor me het zo te doen. Ik maakte een punt en dat voelde goed. Ik was geen volger. Ik had nog nooit iets gedaan, alleen maar omdat iedereen het deed. Het moest wel ergens op slaan, het moest goed voelen, anders deed ik het niet. Natuurlijk probeerden sommige mensen in de groep me te manipuleren om toch te gehoorzamen. ‘Ik weet niet wat Master Li ervan zal zeggen, als hij dit hoort.’ ‘Je verpest het voor de rest van ons.’ ‘Waarom moet je altijd zo koppig zijn?’ ‘Denk je nou echt dat je zo speciaal bent?’ Bla, bla, bla. Ik was allang immuun voor die onzin. Ik had het al zo vaak eerder gehoord en vond het niet moeilijk het van me af te laten glijden.

Wat is het moraal van dit verhaal? Onthoud alleen maar: als het merendeel van de groep in iets gelooft, betekent dat nog niet dat het waar is. Als het merendeel van de groep iets doet, betekent dat nog niet dat het juist is. Het feit dat het ongemakkelijk en soms regelrecht afschuwelijk is om de outsider te zijn is geen reden om niet trouw te blijven aan jezelf. Toen Osho nog steeds de meest populaire goeroe in de wereld was, met miljoenen volgers, stichtte hij een groot aantal communities, verspreid over de hele wereld, die hij Misfit Cities noemde. De Humaniversity in Egmond aan Zee, opgericht door Veeresh, was er een van en is nog steeds actief. Dit is wat Osho te zeggen had over misfits:

‘Het ongemak over het zijn van een misfit komt niet van buiten, maar van binnenuit. Je wilt geen misfit zijn, maar je bent het toch. Je hebt je misfit-zijn nog niet met liefde en vreugde geaccepteerd. Er is niets mis met het zijn van een misfit. Iedere maatschappij heeft een paar misfits nodig. Het zijn de mensen die de fakkel van vrijheid en bewustzijn dragen van generatie op generatie. Denk je dat Gautama Boeddha geen misfit was? Of dat Mahavira geen misfit was? De zoon van een koning loopt naakt rond! Zijn vader schaamde zich kapot, en ook de rest van de familie. Maar Mahavira voelde zich nooit oncomfortabel. Hij accepteerde zichzelf zoals hij was.

Het zijn van een misfit komt nooit alleen. Het brengt een gebrek aan respect met zich mee van anderen. Je moet dat accepteren. De maatschappij is opgebouwd uit mensen die conservatief zijn. Elke misfit is een stoorzender. Die maatschappij plant in ieder kind het idee dat ze nooit een misfit mogen zijn, omdat ze anders onteerd, niet gerespecteerd en afgewezen zullen worden. Die ideeen bevinden zich nog steeds in je hoofd, terwijl het zijn van een misfit je oorspronkelijke natuur is. De enige reden dat je je er ongemakkelijk bij voelt, is door de ideeen die de maatschappij er op na houdt.

Als zijnde de grootste misfit in de hele wereld wil ik graag het volgende voorstellen: laat al die ideeen los. Alle respectabiliteit, alle eer is zinloos als het je van je ware natuur afbrengt. Wat kun je doen als je niet een lotusbloem bent, maar gewoon een margriet? Geniet van het zijn van een margriet! Het bestaan zelf heeft geen enkele moeite met misfits. De zon maakt geen verschil, de maan discrimineert niet. Het hele universum accepteert je zoals je bent.’

Het zit in je natuur om je aan te passen. Wij mensenkinderen hebben een natuurlijke neiging om ons aan te passen aan de groep. Dat is goed! Het maakt ons menselijk en het bewaart de vrede. Totdat de voorwaarden om deel uit te maken van de groep immoreel, ongezond of zelfs onmenselijk worden. Als je je buren moet verraden, je kinderen de oorlog in moet sturen of maatregelen moet accepteren waarvan je weet dat ze niet kloppen, dan heb je een dilemma. Zorg je ervoor dat je je aanpast, verkoop je je kinderen, je ziel en dat wat je werkelijk bent, of neem je het risico om in de problemen te komen, om je baan kwijt te raken, je status, je comfort, je veiligheid en je gezondheid? Wat is echt belangrijk voor je?

Soms is het zijn van een misfit het mooiste wat je kunt doen. ‘Nee’ zeggen tegen manipulatie voelt absoluut bevrijdend. ‘Nee’ zeggen tegen dat waarvan je weet dat het niet goed is voor je, voelt fantastisch. Het risico nemen om je kinderen en degenen van wie je houdt te beschermen, voelt ongelooflijk goed. Beter dan Qigong!

Wat ik hier inderdaad suggereer, is dat je voorgelogen bent. Ja, jij. Hier en nu. Doe het nieuws aan en BOEM! Je bent voorgelogen. Er is namelijk geen pandemie. Je bent voor de gek gehouden. Er is geen goede reden om een mondkapje te dragen, behalve als je gelooft dat erbij horen een goede reden is. En, nog veel belangrijker, er is geen reden om gevaccineerd te worden. Het dragen van een mondkapje, het jezelf in je huis opsluiten, een vaccin krijgen en niet tegenhouden dat je kinderen er ook een krijgen, is het equivalent van in een kelder zitten omdat de een of andere Chinees zegt dat dat moet. Nee, het is erger. Het is het equivalent van een kip die in een legbatterij bijft zitten, terwijl de deur open staat.

Oh, en trouwens… er gebeurde niets, die nacht. ‘Goed gedaan!’ zei Master Li de volgende dag op Skype. ‘We did it!’ Ik rolde alleen maar met mijn ogen.

Sanne Burger
sanneburger.com[:en] 

I started my Qigong training when I was about 28 years old. I was living in Norway at the time. Master Li, a powerful master from Hongkong, came to this cold, remote part of the world several times a year, to teach a handful of dedicated students. To be honest, at first I just came along because I was in love with one of his students. The energy of this guy was just magical. He was calm and exhilarating at the same time, mellow and sharp, yielding, but totally in control. When I discovered that doing Qigong made me feel the same way, I forgot about the boy and started to practice Qigong for real.

I don’t remember when exactly it happened, but one summer, I believe it was in ’99, Master Li summoned his closest students, to tell them that the world was in great danger. The axes of the earth were going to shift, or something. If we didn’t do anything, it would lead to chaos and maybe even to the annihilation of human kind. There was a specific date, too. Which one that was, I don’t remember now either, but let’s say it was August 31st 1999 (really, I don’t know). However, Master Li had received a set of Qigong movements from the heavens, with special instructions. If performed by a certain amount of people, on particular places in the world, during a period of 6 hours, for 30 days in a row, we could harmonize this dramatic event and the world would not be destroyed.

I was intrigued and volunteered to join, with another 20 or so students from Norway. We rented a big, remote farm in the Norwegian mountains and settled in, just before the 30 days period started. We had food, firewood, guitars and a tight schedule of who was going to take which shift when. Part of the six hours of Qigong we had to perform was taking place in the middle of the night. It was tough! We had six positions and we had to hold each one of them for 20 minutes, for then to repeat the whole sequence. None of us had ever done such intense practice and we made jokes about what the fuck we were doing and whether we had fallen prey to a cult. But really, none of that. These were all lovely people and we had a great time. Our kids came to visit and apart from the six hours practice, which was the very reason for being there, it felt like a holiday. It was really special doing a practice like this and knowing that in Finland, China, England, Holland and other countries people were doing the same thing, at the same time.

Then the big day came, the 31st of August. That night it was going to happen – or hopefully not. Master Li, who was in Hongkong, doing the same practice with another group, advised us to sleep in the cellar that night. If the world was going to collapse, that was the safest thing to do, he said. Our practice was no guarantee, even though we’d done extremely well, he assured us. So, the whole group started to collect their sleeping bags and pillows and moved to the cellar. Except for me. I froze. To me, this was ridiculous. This crossed a very distinct line.  Okay, I was willing to do six hours of straining Qigong for 30 days, just in case it would help do something that was beyond my scope of awareness, but I was not going to sleep in a cellar because someone said the world was coming to an end that particular night.

‘You coming?’ they said.
‘No’ I said. ‘I am not coming.’
‘But you won’t be safe in the house!’ they replied.
‘Listen’ I said. ‘There is a big difference between dedication and submission. There is a big difference between faith and superstition. This to me feels ridiculous. So, I take the risk. Have fun in the cellar.’

And so they had. I heard their music and laughter, while I was sitting in the house by myself. However, I didn’t mind. I was bored, but this was important to me. I was making a point and it felt good. I was not a follower. I had never done anything, just because everybody did it. It had to make sense, it had to feel right, otherwise I wouldn’t do it. Of course, some people in the group tried to manipulate me into obedience. ‘I don’t know what Master Li will say, if he hears about this.’ ‘You are spoiling it for the rest of us.’ ‘Why do you always have to be so stubborn?’ ‘What, you really think you are so special?’ Blah, blah, blah. I was immune to that kind of rubbish. I had heard it so many times before.

What’s the moral of this story? Just remember: when the majority of the people believe in something, that doesn’t mean it is true. The fact that it is awkward and at times horrible to be the outsider, is no reason to not be true to yourself. When Osho was still the most popular guru in the world, with millions of followers, he founded many communities, spread all over the world, called Misfit Cities. The Humaniversity in Egmond aan Zee, founded by Veeresh, was one of them and is still going strong. This is what Osho had to say about misfits:

“The discomfort about being a misfit is not coming from the outside, but from the inside. You don’t want to be a misfit, and yet you are. You have not accepted your misfitness with total love and joy. There is nothing wrong with being a misfit. Society needs a few misfit people. They are the people who carry the torch of freedom and consciousness from generation to generation. Do you think Gautam Buddha was not a misfit? Or Mahavira was not a misfit? The son of a king goes naked! His father was ashamed, his family was ashamed. But Mahavira never felt uncomfortable. He accepted himself as he was.

The misfitness does not come alone. It will bring disrespect from people. You have to accept that. Society is made by people who are square. Any misfit is a disturbance. That society creates in every child the idea they should never be a misfit, otherwise they will be dishonored, disrespected and rejected. Those ideas are still in your mind. Misfitness is your nature, and the discomfort is arising because of the ideas that society gives to everybody.

Being the greatest misfit in the world, I would like to suggest: drop those ideas. All respectability, all honor is meaningless, if it drives you against your nature. What can you do if you are not a lotus flower, but just a marigold? Enjoy being a marigold. Existence has no disrespect for misfit people. The sun makes no difference, the moon does not discriminate. The whole of existence accepts you as you are.”

It is natural to adapt. We, as human beings, have a natural tendency to adapt to the group. That’s a good thing! It makes us human and it keeps the peace. Unless, the conditions to be part of the group become immoral, unhealthy or even inhumane. If you have to betray your neighbors, have to send your children to war or accept measures that you know are wrong, you are faced with a dilemma. Are you going to fit in, sell your children, your soul and your very essence, or are you taking the risk of getting into trouble, of loosing your job, your status, your comfort, your security, your fitness? What is really important to you?

Sometimes being a misfit is the most beautiful thing you can do. To say ‘no’ to manipulation feels absolutely liberating. To say ‘no’ to that which you know is not good for you, feels exhilarating. To take the risk of protecting your children and your loved ones, feels just amazing. Better than Qigong!

What I am suggesting here, is that you are being lied to. Yes, you. Right here, right now. Turn on the news and BOOM! You are being lied to. Because there is no pandemic. You have been fooled. There is no valid reason to wear a mouth cap, except if you believe fitting in is a valid reason. And more importantly, there is no reason to get vaccinated. To wear a mouth cap, to lock yourself into your home, to get a shot and allow your children to get one, is the equivalent of sitting in a cellar because some Chinese dude tells you to do so. No, worse. It is the equivalent of being a chicken in a chicken farm, while the door is open.

Oh, and by the way… nothing happened that night. ‘Well done!’ Master Li said the next day over Skype. ‘We did it!’ I just rolled my eyes.

Sanne Burger
sanneburger.com[:]

Misschien vind je dit ook leuk…

Death is a gradual process

Death is a gradual process

Death is not an on and off buttonPeople do not die when they take their last breathThat’s just the finishing...

Sterven doe je langzaam

Sterven doe je langzaam

De dood is geen aan en uit knop Mensen sterven niet als ze hun laatste adem uitblazen Dat is louter de finishing touch...

0 reacties

Share This