[:nl]Vaarwel, mijn vriend[:en]Goodbye, my friend[:]

Sanne Burger

3 augustus 2020

[:nl] 

Lieve vriend, het is met pijn in mijn hart dat ik deze brief schrijf. Ik zit in de tuin, mijmerend over alle avonturen die we samen beleefd hebben, alle magie die we doorgrond hebben, al de fantastische gesprekken die we gehad hebben. Oh, hoe diep konden we doordringen in het wonder van deze werkelijkheid. Wat hadden we veel lol. We waren absoluut gezegend.

De cicadas zingen hun lied, en al weet ik dat het hun hofmakerijlied is, voor mij klinkt het alsof ze afscheid nemen. Het voelt alsof deze wereld ten einde loopt, mijn vriend. En ook al is dit misschien een goede zaak, op dit moment voel ik alleen maar het verdriet over alles wat ik los moet laten, inclusief jou. Het moeilijkste van deze nieuwe werkelijkheid vind ik om degenen van wie ik hou, los te laten.

Uitbraak in Wuhan
Maar laat me bij het begin beginnen, want ik wil mezelf echt duidelijk maken. Het begon februari dit jaar. Toen het eerste nieuws van de pandemie me bereikte, woonde ik in Spanje. Mijn leven was eenvoudig. Ik was omringd door de natuur, zorgde voor een geweldige groep dieren en had heel veel tijd om uit te rusten, te schrijven en in de tuin te werken. Ik was veel alleen, maar dat vond ik niet erg. Het gaf me tijd om nog dieper in mijn hart te zakken, niet gestoord door verwachtingen en verplichtingen. De wereld was jaren daarvoor al gek geworden, vond ik, dus ik had niet het gevoel dat ik veel miste.

Dood in Italië
Het onverwachte nieuws van een dodelijk virus dat zich vanuit China verspreidde, maakte dat mijn wenkbrauwen omhoog gingen. Echt? Paniek verspreidde zich in een tempo, dat ik alleen tijdens de oorlog had gezien. Nieuws van een golf van doden in Italië en een gebrek aan doodskisten en IC bedden, maakte dat Europa haar grenzen sloot. En toen begon het. Rede vertrok en paniek nam over. Onderzoek dat korte tijd later de absurditeit van de maatregelen liet zien, de verborgen agenda van Fauci en Bill Gates onthulde en de mensen waarschuwde voor wat ging komen, hielp niet meer. Mensen hadden hun verstand verloren.

Zinloze tests
Ik wist ook niet wat er aan de hand was, in het begin, dus ik ging het onderzoeken. Ik vond uit dat Fauci een laboratorium in Wuhuan had gefinancierd, waar klaarblijkelijk het virus ook vandaan kwam. Kon het zijn dat het virus door mensen gemaakt was? En hoe gevaarlijk was het eigenlijk? Ik moet toegeven, ik was best bang toen. Ik vertrouw de natuur. Als de natuur een ziekte creëert, dan is daar zowel een goede reden als een natuurlijk geneesmiddel voor. Maar een door mensen gemaakt gif, dat zich als een vuur verspreid? Dat was absoluut angstaanjagend. Echter, na een paar maanden bleek dat het sterftecijfer veel minder was dan bij de heftige griepgolf een paar jaar eerder. Daarnaast werd duidelijk dat de PCR testen die gebruikt werden om het virus te testen nutteloos waren en dat de media openlijk loog over alles, ook over het aantal besmettingen en sterfgevallen. Dit was duidelijk geen pandemie, maar iets anders.

Technocratie
Maar wat was het dan? Ik was me al ten zeerste bewust van de corruptie binnen de politiek, de media en de medische mafia. Dat was niets nieuws, maar ik wist nog niet hoe diep het konijnenhol ging. Toen ik Bill Gates onderzocht en zijn banden met de wereld elite duidelijk werden, werd me een hoop duidelijk. Deze pandemie was een Psyop, een psychologische operatie, om de massa’s te onderwerpen en tot slaaf te maken, in voorbereiding op de grote overname. Totale controle, geïnitieerd door angst en in stand gehouden door de technocratie die gepland was om geïnstalleerd te worden door middel van vaccinaties, nano chips, 5G en de satellieten van Elon Musk. Het vermoorden van de ouderen en zieken was louter een kleine bonus voor ze, net zoals het traumatiseren van de jeugd, zodat ze gemakkelijker te manipuleren zouden zijn. Er gaat voor hun niets boven een getraumatiseerd en verward individu, die niet langer in staat is om voor zichzelf te denken. ZO iemand kunnen ze gemakkelijk toevoegen aan de gehoorzame menigte.

De Cabal
Wat zat hierachter? Ja, de elite, de Illuminati, de Cabal. Donkere krachten achter het gordijn van de mensheid, die onze nepleiders als marionetten gebruikten en aan de touwtjes trokken, met als doel om chaos op aarde te creëren. Ik wist al jaren van MK Ultra en de globale mind control programma’s die gehersenspoelde soldaten voortbracht die de valse vlag aanvallen en schietpartijen uitvoerden, in dienst van de politieke agenda. Nu gingen ze een stapje verder. Heel veel stappen, feitelijk.

Aanbidders van Satan
Ik dacht dat ik veel wist, maar dat was niet zo. Niet echt. Ik moest nog veel dieper graven. Om dat te doen, volgde ik mijn instinct, mijn intuïtie en de informatie die ik kreeg van mensen die ik in de afgelopen jaren had leren vertrouwen. Maanden gingen voorbij, terwijl ik ontdekte waar de echte macht was. De echte macht van de wereld is in handen van een sekte die zichzelf aanbidders van Satan noemen. Toen ik daar eerst achter kwam, smaalde ik over het hoge cliché-gehalte van die naam. Aanbidders van Satan? Ja, hoor. Maar toen kwamen documentaires online, waar kinderen hun verhaal vertelden. Individuen kwamen naar voren, dappere vrouwen en ook mannen, ook in Nederland, die hun ervaringen deelden. Argos maakte een programma over kindermisbruik in satanische cults in Nederland, waarbij de top van de samenleving betrokken was, tot en met de koninklijke familie. Janet Ossebaard maakte een serie van 12 afleveringen, genaamd ‘De val van de Cabal’. Brian Rose interviewde David Icke, meerdere keren. Q werd genoemd, en Trump werd gepresenteerd als de good guy. Deze rollercoaster van onthullingen maakten me misselijk. Het ging af en toe gewoon te snel. Ik kon niet meer slapen.

Berichten van de sterren
Ik moest heel erg mijn best doen om erbij te blijven. Soms voelde ik me compleet overweldigd, maar gelukkig herstelde ik altijd snel. Ik had hulp van mensen die het ook wisten, die er voor me waren als ik ze nodig had. Deze hele ontdekkingsreis was zowel beangstigend als hoopgevend. Uiteindelijk ging ik het grotere plaatje zien. De puzzelstukjes kwamen bijeen. Ik ging van het virus naar de Cabal en reisde toen door naar de sterren. Boodschappen van de Pleiaden, de Arcturische Council, de Galactische Federatie, Sirius en nog veel meer andere kanalen bereikten me. Synchroniciteit werd steeds frequenter.

Visioenen van de toekomst
Toen kreeg ik steeds meer lucide dromen, waar ik krachtige visioenen had. Die gaven me hoop en vertrouwen. Ik leerde hoe ik stiller kon worden en naar de subtiele energieën in mijn lichaam kon luisteren. Oh… er vond echt een enorme shift plaats. Andere mensen voelden het ook, ik was niet gek aan het worden. Vrienden vertelden me dat ze een lichtheid voelen, een vreugde die ze nog nooit eerder hadden gevoeld. Alsof de oorlog al gewonnen was. Alsof de donkere krachten al van de aarde getild waren. Alsof alles al in orde was. Ik kon het voelen, ruiken, bijna aanraken. Het was in de lucht.

Het grote plaatje
En dat is waar we nu zijn, mijn vriend. De puzzelstukjes zijn bij elkaar gekomen. Wij, de mensheid als geheel, zijn in een ongekend tempo aan het evolueren. De sluiers die ons zolang gevangen hebben gehouden, die ons bewustzijn hebben verduisterd, worden verwijderd terwijl ik deze woorden schrijf. We hebben hulp. We hebben zoveel hulp, je kunt het je niet eens voorstellen. We zijn zo geliefd in het universum. De strijd op aarde wordt door velen gevolgd, en ze willen allemaal dat we het gaan redden. Dit gaat over onze overleving als soort. Onze frequentie stijgt. Alles dat niet langer resoneert met deze hoge frequentie moet weg. Deze frequentie van licht duwt alle donkerte uit ons lichaam, onze ziel en van deze planeet af. Het is het einde van de wereld zoals we die kennen, en uiteindelijk is dat een goede zaak, hoe dramatisch het soms ook lijkt.

Woede
Herinner je je nog, de laatste keer dat we elkaar zagen? Ik wilde je zo graag vertellen wat ik had ontdekt, maar je werd kwaad op me. Je wilde het niet horen. Je zei dat ik onverantwoordelijk bezig was met het verspreiden van zulke leugens, met het mensen opjutten en aanzetten tot protest. Je zei dat ik beter mijn best moest doen om in het systeem te passen, omdat het systeem ons beschermde. Je zei dat mensen zoals ik de reden waren dat nog veel meer mensen zouden sterven aan deze pandemie, omdat ik ze deed geloven dat afstand houden en maskers dragen niet nodig was en vaccinaties gevaarlijk waren. Je beschuldigde me van arrogantie en egoïsme, en zei dat ik een gevaar voor de samenleving was. Je zei dat ik me moest schamen. Je zei dat mijn koppigheid nog eens mijn ondergang ging worden. Maar, mijn beste vriend, ik ben bang dat jouw onderworpenheid jouw ondergang gaat worden.

Ik ben niet sterk genoeg
Dus, mijn vriend, hier zijn we dan. Met pijn in mijn hart moet ik afscheid van je nemen, want als ik blijf, heb ik geen keus dan jouw donkerte op me te nemen, en ik wil dat niet meer. Ik ben niet sterk genoeg om mijn frequentie hoog te houden als je zulke dingen zegt. Ik ben niet sterk genoeg om mijn frequentie hoog te houden als ik zie hoe demonen happen uit je nemen, terwijl jij niets door hebt. Ik ben niet sterk genoeg om in het licht te blijven, terwijl ik de pijlen uit je mond zie komen. Het doet teveel pijn. En ik ben echt niks waard als ik in het donker verkeer. Het spijt me.

Ik denk met liefde aan je
Echt, ik zou willen dat je met me mee ging. Ik zou je willen optillen, zoals ik mijn kind zou optillen, zelfs als het dat niet wilde, om je uit dit brandende huis te dragen. Ik wil je van het slagveld aftillen, zoals een soldaat dat met zijn gewonde vriend zou doen. Maar ik kan dat niet voor jou besluiten. Ik kan je niet dwingen om te kijken. Ik kan je niet dwingen om te zien. Het is jouw keus. Je hebt vrije wil, net zoals iedereen. Ik kan je niet dwingen om mee te gaan, al zou ik het zo graag willen. En ik zou het willen, omdat ik van je hou. En ik zal je ontzettend missen, aan de andere kant. Ik zal je nooit vergeten. Steeds wanneer ik het lied van de cicada’s hoor, zal ik aan je denken.

Vaarwel, mijn vriend. Weet dat wat er ook gebeurt, waar je ook bent, je bent altijd welkom om me te vinden. Ik zal er zijn.

Sanne Burger
sanneburger.com[:en] 

My dear friend, it is with pain in my heart that I write this letter. I am sitting in the backyard, remembering the many adventures we had together, all the magic we uncovered, all the amazing talks we had. Oh, how deeply we managed to penetrate into the wonder of this reality. How much fun we had. We are truly blessed.

The cicadas are playing their song, and even though I know it’s their courting song, to me it sounds as if they are saying goodbye. It feels to me as if this world is coming to an end, my friend. And even though this might be a good thing, right now I only feel the sorrow of everything I have to let go of, including you. The hardest thing of this new reality, is to let go of the ones I love.

Outbreak in Wuhan
But let me start at the beginning, because I really want to make myself clear. It started February this year. When the first word of the pandemic reached me, I was living in Spain. My life was easy. I was surrounded by nature, taking care of a great bunch of animals, having a lot of time to rest, write and work in the garden. I was alone a lot, but I didn’t mind. It gave me time to sink even deeper into my heart, undisturbed by expectations and obligations. The world had already shown itself to be mad in the years before, so I didn’t feel I missed much, anyway.

Death in Italy
The sudden news reports of a lethal virus spreading from China, made me raise my eyebrows. Really? Panic was spreading at a rate, I had only seen during the war. News of a death explosion in Italy and a lack of coffins and beds in the IC, lead to Europe closing its borders. And there it began. Reason left the building and panic took over. Research shortly after, showing the absurdity of the measures, revealing the hidden agenda of Fauci and Bill Gates, warning the people for what was coming, didn’t help anymore. People had lost their minds.

Useless tests
I didn’t know what was going on either, at first. So, I started to do research. I found that Fauci had sponsored a lab in Wuhan, where apparently the virus originated from. Could the virus be man-made? And how dangerous was it? I must admit, I was pretty scared by then. I trust nature. If nature creates a disease, there’s both a good reason and a cure for it. But a man-made poison, spreading like wildfire? That was absolutely scary. However, after a few months the death rate occurred to be much less than flu season a few years earlier. Also, it became clear the PCR tests that were used to test the virus were useless and the media blatantly lied about everything, also about the numbers of infections and casualties. Obviously, this was not a pandemic, but something else.

Technocracy
But what was it, then? I was already aware of the corruption within politics, the media and the medical mafia. That was nothing new, but I did not know how deep the rabbit hole went. Researching Bill Gates and his ties to the elite of the world made a lot clear. This pandemic was a Psyop, a psychological operation to submit and enslave the masses, in preparation for the big take over. Total control, induced by fear and sustained by the technocracy that was planned to be installed through vaccines, nano chips, 5G and the satellites of frontman Elon Musk. Murdering the elderly and sick was just a little bonus for them, as well as traumatizing the youth, so they would become easier to manipulate. Nothing better than a traumatized and troubled individual, that’s no longer able to think for himself, to add to the obedient crowd.

The Cabal
What was behind all this? Yes, the elite, The Illuminati, the Cabal. Dark forces behind the curtain of the human race, using our fake leaders as puppets, pulling the strings, in order to create mayhem on earth. I had known about MK Ultra for a long time. I knew about the global mind control programs that created brainwashed soldiers. They performed the false flag attacks and shootings, not even aware themselves, serving the political agenda. And now they were taking it a step further. Many steps, in fact.

Satan worshippers
I thought I knew a lot, but I didn’t. Not really. I had to look even deeper. In order to do that, I followed my instinct, my intuition and the information given to me by people whom I had learned to trust over the years. Months passed, while I discovered where the real power was. The real power of this world belongs to a cult that calls themselves worshippers of Satan. When I first found out, I smirked at the cheesiness of this word. Satan worshippers? Yeah, right. But then documentaries came up, where children told their story. Individuals came forward, brave women and men, in the Netherlands as well, who shared their experiences. Argos made a program about child abuse in satanic cults in the Netherlands, involving the very top of society, including the royal family. Janet Ossebaard made a series of 12 episodes, called ‘The Fall of the Cabal’. Brian Rose interviewed David Icke, several times. Q was mentioned, and Trump was presented as the good guy. Being on this roller coaster of revelations made me feel sick. It definitely went too fast, at certain moments. I couldn’t sleep anymore.

Messages from the stars
I had to work hard to stay present. At times I felt overwhelmed, but fortunately I recovered quickly. I had a lot of help from people who knew too, who were there when I needed them. This whole process of discovery was scary and uplifting at the same time. Eventually, I started to connect the dots. I started to see the big picture. From the virus I went to the Cabal and then traveled on to the stars. Messages from the Pleiades, the Arcturian Council, the Galactic federation, Sirius and many other channels came to me. Synchronicity became more and more frequent.

Visions of the future
Then I started to have lucid dreams, where I had powerful visions. They gave me hope and confidence. I learned how to become more still and listen to the subtle energies in my body. Oh my… there was a massive shift going on. Other people were feeling it too. I was not going mad. Friends told me they felt a lightness, a joy they had never sensed before. As if the war was already won. As if the dark forces had been lifted from the earth already. As if everything was already alright. I could feel it, sense it, smell it. It was in the air.

Connecting the dots
And that’s where we are now, my friend. I have connected the dots. We, humanity as a whole, are evolving at an incredible rate. The curtains that have kept us imprisoned for so long, the veils that have covered our consciousness, are being lifted as I write these words. We have help. We have so much help, you can’t even begin to understand. We are so loved by the universe. The battle on this earth is watched by many, and they all want us to make it. This is about our survival as a species. Our frequency is rising. Everything that no longer resonates with this higher frequency, has to go. This frequency of light is pushing out all the darkness from our bodies, our soul and from our planet. It’s the end of the world as we know it, and ultimately that’s a good thing, however dramatic it can feel sometimes.

Anger
Remember the last time we met? I was so excited to share with you what I had discovered, but you got angry with me and didn’t want to hear it. You said I was irresponsible spreading such lies, agitating people, inciting protest. You said I had to try harder to fit into the system, because the system was protecting us. You said people like me were the reason many more people were going to die of this pandemic, because I made them believe social distancing and wearing masks were not necessary and vaccines were dangerous. You accused me of being arrogant and selfish, a danger to society. You told me I should be ashamed of myself. You said my stubbornness was going to be my downfall. But, my dear friend, I am afraid your submissiveness is going to be yours.

I am not strong enough
So, my friend, here we are. With pain in my heart, I have to say goodbye. Because if I stay, I have no choice but to take on your darkness, and I don’t want that anymore. I am not strong enough to keep my frequency high, when you say things like this. I am not strong enough to keep my frequency high when I see demons eating at you, while you don’t notice. I am not strong enough to stay in the light, when I see the arrows coming out of your mouth. It hurts too much. And I am good for nothing, when I am in the dark. I am sorry.

I will remember you with love
I want you to come with me, really. I want to lift you up, like I would lift up my child, even if it didn’t want to, and carry you out of this burning house. I want to carry you off the battlefield, like a soldier would carry his wounded mate. But I can’t decide that for you. I can’t force you to look, either. I can’t force you to see. It’s your choice. You have free will, just like everyone else. I can’t force you to come, even though I would want to so bad. I would want to, because I love you. And I will miss you on the other side. I will never forget you. Every time I hear the call of the cicadas, I will think of you.

Goodbye, my friend. Know that whatever happens, where ever you are, you are always welcome to find me. I will be there.

Sanne Burger
sanneburger.com[:]

Misschien vind je dit ook leuk…

Verzet je niet tegen de pijn

Verzet je niet tegen de pijn

Als je pijn hebt Vecht er dan niet tegen Maar sta het toe Laat de pijn je overspoelen De pijn zoekt naar een veilige...

Genezend water

Genezend water

Dehydratie kan langzaam ontstaan, zonder dat je het merkt. Als je een glas bier drinkt, plas je er twee uit. Als je...

Zelfgenezing

Zelfgenezing

We zijn in een medisch denkkader terechtgekomen waarbij mensen niet langer verantwoordelijk gehouden worden voor hun...

0 reacties

Share This