Een oproep aan artsen

Sanne Burger

15 juni 2022

Artsen, waarom doen jullie geen onderzoek?
Jullie hebben allemaal de eed van Hippocrates afgelegd, waarin je gezworen hebt dat je ernaar zult streven om geen leed te veroorzaken, geen schade aan te richten en de gezondheid van je patiënten voor al het andere te laten gaan.
Waarom doe je dan geen onderzoek?
Is het luiheid?
Is het angst?
Is het domheid?
Is het pure kwaadaardigheid?
Ben je te gehecht aan je status?
Is het een menselijke eigenschap om verblind te raken door de bewondering, de status en de autoriteit die je zomaar krijgt als je een witte jas aan hebt?
Is het de onderwerping?
Is de automatische volgzaamheid van je patiënten zo lekker dat je vergeet dat daar ook verantwoordelijkheid bij komt kijken?
Als iedereen vrij gemakkelijk kan uitvinden dat bepaalde producten levensgevaarlijk zijn, via de informatie van de CDC, de FDA, het RIVM, de boeken die geschreven zijn de afgelopen eeuw, de ervaringen van mensen zelf en simpelweg door te kijken naar wat er in die producten zit en wat de procentuele schade is, dan kun jij dat toch ook?

Het feit dat je geen onderzoek doet, dat je zegt dat je het niet weet, dat je zegt dat je niet weet dat bepaalde producten schadelijk en dodelijk zijn … zelfs nu, nu SADS ineens in de krant komt en zelfs de mainstream media vindt dat er een naam gegeven moet worden aan de huidige golf van sterfgevallen, met name onder jonge mensen …
Blijf je dit echt volhouden?
Ga je echt zeggen dat SADS een mysterieuze ziekte is, in plaats van een overduidelijk gevolg van het massaal toedienen van gif?
Voel je je niet vreselijk schuldig door zo te liegen?
Of zie ik iets over het hoofd?

Waarom staan er niet meer artsen op?
We hebben al vaak gezien dat artsen die opstaan en hun eed van Hippocrates, hun geweten, hun beroep en hun hart trouw blijven belachelijk gemaakt worden, uit hun ambt worden gezet of zelfs vermoord worden.
Maar wat is je keus als arts?
Je hebt er toch voor gekozen om verantwoordelijkheid te nemen voor de gezondheid van je patiënten?
Dat heeft consequenties.
Als je niet wist wat de gevolgen waren toen je de eed aflegde omdat je dacht dat je alleen maar goed zou doen, omdat dat vanzelfsprekend leek voor jou als nieuwbakken arts, dan zal er een moment geweest zijn dat je ontdekte dat dat niet zo was.
Dan weet je het dus nu.
En dan zul je opnieuw een keus moeten maken.
Het lijkt erop dat jij, zoals zoveel artsen, op dat cruciale, onthullende moment in je carrière inmiddels zo gewend was geraakt aan je inkomen en status dat je ervoor koos om je mond te houden.
Was dat bewust?
Was dat halfbewust?
Was dat per ongeluk?
Dat kan toch niet per ongeluk geweest zijn?
Je kunt als arts toch niet je eigen welzijn prioriteren boven dat van je patiënten, zelfs als je ze daarmee de dood injaagt?
Je slaapt toch niet meer als je weet dat je het leed en de dood van je patiënten op je geweten hebt?

Het komt namelijk door jou, dokter.
Het komt omdat jij zegt: deze producten zijn veilig.
Het komt omdat jij zegt: doe het maar, terwijl je in je vakliteratuur gelezen zou moeten hebben dat er gigantisch veel schade, ziekte en sterfgevallen zijn ontstaan na de massale covid-injecties, HPV-vaccins en alle andere vaccins.
Je zou de boeken gelezen moeten hebben van Eleonor McBean (The Poisoned Needle uit 1954, The Silent Killer – met Ida Honorof – uit 1977), Torsten Engelbrecht (Virusmania, 2007), Ethel D. Hume (Pasteur or Bechamp, 1942), Tom Cowan (The truth about contagion, 2021) en al die andere artsen en wetenschappers die wél de moed hadden om op te staan, al vanaf het begin, om te waarschuwen voor de corruptie in de medische wereld.

Waarom doe je geen onderzoek?
Praat me niet van een gebrek aan vakliteratuur of wetenschappelijk bewijs!
Het bewijs is overweldigend!
Er is geen gebrek aan bewijs, er is gebrek aan onderzoek, en wel van jou!
Je had allang in gesprek moeten gaan met Stefan Lanka, Tom Cowan en Andrew Kaufman, allemaal specialisten op hun vakgebied, over wat zij wel in de vakliteratuur hebben ontdekt, omdat zij wel de moed, tijd en ruimte opbrachten om deze enorme hoeveelheid literatuur tot op de bodem uit te zoeken en zich vervolgens uit te spreken – in tegenstelling tot jou!
Als zij dat kunnen, dan kun jij het ook.
Als je het niet doet, dan is dat jouw keus.
Zwijgen onder deze omstandigheden is een laffe, onvergeeflijke daad.
Hoe slaap je nog ’s nachts?
Het spijt me dokter, maar ik vind je verwerpelijk.

Mensen zijn geneigd je gedrag te vergoeilijken met:
‘Ja, maar artsen hebben het zo druk met het redden van hun patiënten dat ze geen tijd en ruimte hebben om onderzoek te doen, om hun vakliteratuur bij te houden, om na te denken, om dat wat ze opgedragen krijgen door de farmaceutische industrie niet op te volgen, om zich niet te laten verleiden en misleiden door de extraatjes die ze aangeboden krijgen van de knappe medewerksters van de farmaceutische industrie die op bezoek komen om met hun pillen te leuren.’
Je krijgt zelfs betaald als je ‘doodsoorzaak Corona’ op het overlijdenscertificaat van je patiënten zet, toch?
Of is dat een complottheorie?
Het is gewoon niet te geloven dat jij dit allemaal niet weet.
Maar mensen blijven zeggen:
‘Ach, ze hebben het druk.’
‘Ach, ze weten niet beter.’
‘Ach, ze kunnen er niets aan doen.’
‘Ze doen hun best.’
Nee!
Dat is niet goed genoeg!
Je doet niet je best!
Je kunt er wél iets aan doen!
Je weet wél beter!

Als je als arts tot op de dag van vandaag niet opgestaan bent, als je geen alarm hebt geslagen, als je niet van de daken schreeuwt dat de medische industrie verrot en corrupt is, als je je verstopt en je stem niet laten horen, maar wel recepten blijft uitschrijven en gif blijft inspuiten, dan ben je medeplichtig aan wat er momenteel aan het gebeuren is.

Het artsenberoep lijkt een verloren zaak.

Sanne Burger
sanneburger.com

Gelukkig zijn er verschillende artsengroepen, artsen en wetenschappers die wel opstaan.
Diep respect en bewondering:

Het artsencollectief

World Doctors Alliance

Tom Cowan

Andrew Kaufman

Microbioloog Stefan Lanka

Misschien vind je dit ook leuk…

Niet kapot te krijgen

Niet kapot te krijgen

Artikel uit 2011, opnieuw gepubliceerd omdat het nog steeds zo actueel is. *** Vaak gaat het al mis als je geboren...

0 reacties

Geef een reactie