In het taoïsme worden de emoties gekoppeld aan de verschillende organen. Woede wordt gekoppeld aan de lever, angst aan de nieren en verdriet aan de longen, om er maar een paar te noemen. Nu heb je yin en yang-organen, waarbij er specifieke combinaties zijn van organen die samen als het ware een stelletje vormen. Bijvoorbeeld, de longen, yang-organen, zijn nauw verbonden met de dikke darm, een yin-orgaan. Dat wil zeggen dat ze elkaar wederzijds beïnvloeden. Als het niet goed gaat met de een, gaat het ook niet goed met de ander. De emotie verdriet werkt dus in op beide organen, zowel de longen als de dikke darm. Longklachten zoals astma, bronchitis en kortademigheid, alsmede dikke darmklachten zoals de ziekte van Crohn, constipatie, diarree en andere ongemakken, kunnen gerelateerd worden aan onverwerkt verdriet. Psychotherapeut Manfred van Doorn schrijft in een van boeken – ik weet niet meer welke – iets in de trant van: “Wat als onze emoties louter een weerspiegeling zijn van onze spijsvertering?” Dat sluit mooi aan op bovenstaande taoïstische visie.

In dat kader stel ik mezelf de volgende vraag: zou het zo kunnen zijn dat soms, als we ons gefrustreerd, zwaar, emotioneel, slecht, chagrijnig of uitgeput voelen, als we last hebben van een soort onbestemde narigheid waar we niet de vinger op kunnen leggen, of zelfs als we denken dat we een existentiële crisis hebben, dat dat in werkelijkheid een reflectie is van poep in de darmen – een overschot aan afvalstoffen in de darmen – dat op de een of andere manier niet adequaat uitgescheiden wordt door bijvoorbeeld constipatie, ontstekingen of het verkeerde dieet, waardoor de afvalstoffen zich ophopen in de darmen. Zou het zo kunnen zijn dat de aanwezigheid van die afvalstoffen in de darmen onze emotionele gesteldheid beïnvloeden, misschien zelfs wel in zijn geheel bepalen, en wellicht ook onze gedachten? Zouden negatieve gedachten en emoties een directe correlatie hebben met gifstoffen in de darmen? En als dat zo is, zou het dan niet voor de hand liggen om als iemand zegt: “Ik voel me zo beroerd, ik heb slecht geslapen, ik weet niet wat er aan de hand is, het gaat gewoon niet goed” te vragen: “Joh, hoe is het met je spijsvertering?”

Zelf doe ik dat normaliter niet. Wat ik doorgaans doe als ik of iemand anders zich niet goed voelt, is psychologiseren, duiden, analyseren, ernstig en diep nadenken over de vraag of het te maken heeft met conflicten op het werk, met de relatie, met existentiële vraagstukken, met trauma of iets anders ingewikkelds. Maar wat als ik daarmee volledig de plank missla en ik – of die ander – eigenlijk gewoon moet poepen? Zou het op orde brengen van ons dieet, onze darmen en onze spijsvertering niet veel efficiënter zijn dan het psychologiseren van vage emotionele en mentale klachten?

Waarom vraag ik me dit af? Wel, omdat ik het zelf aan den lijve meegemaakt heb. Hier moet ik even een waarschuwing inlasten: als je niet tegen poeppraat kunt, lees dan vooral niet verder! Ik weet, ik weet, wij Nederlanders praten niet over poep, maar waarom eigenlijk niet? In India praat iedereen over poep, het is zo’n beetje de eerste vraag die toeristen elkaar stellen in de ochtend: “Hoe is het met je Delhi belly?” Vrijwel alle buitenlanders krijgen last van hun darmen in India door het exotische eten, de luchtvervuiling, de cultuurschok en misschien ook wel de verplichte vaccinaties om het land in te mogen, dus zo’n rare vraag is dat niet. Hoe dan ook, er zullen vast een paar mensen zijn die zich door dit artikel uitschrijven van mijn nieuwsbrief. Geeft niet. Ik ben toch al een persona non grata op social media door mijn coronapraat, mijn viruspraat, mijn vaccinatiepraat, mijn medische maffia-praat, mijn corrupte medische industrie-praat en andere praat. Ik ben al lang geleden van Linkedin en Facebook afgegooid, dus deze poeppraat kan er ook nog wel bij. Andere mensen zullen er hun voordeel mee doen en terstond bevrijd worden van de neiging om hun vage problemen te rationaliseren.

Wat ik meemaakte, was het volgende: ik vast iedere lente, zo ook dit jaar. Acht dagen sapvasten, heerlijk. Nu is het zo dat tijdens het vasten de spijsvertering min of meer stil komt te liggen, waardoor de voedselresten niet uitgescheiden worden. Dit kun je tegengaan door onder meer klysma’s, maar dat is nogal een heftig gebeuren. Een andere manier is om tijdens het vasten lijnzaadthee te drinken en psylliumvezels in te nemen. Dat laatste had ik trouw iedere dag gedaan en meestal werkte dat heel goed, maar dit keer zonder resultaat. Echt heel frustrerend. Ook in de dagen na het breken van het vasten, toen ik het eten heel voorzichtig weer opbouwde, gebeurde er niets. Nada. Ik ging me steeds zwaarder, lethargisch en gedeprimeerd voelen, zonder dat ik nog de link legde met de gesteldheid van mijn darmen. Nee, ik dacht dat er echt iets ernstigs aan de hand was. Ik pijnigde mijn hersenen om de herkomst van deze gevoelens te verklaren en bedacht allerlei verklaringen, maar geen van die duidingen sneden hout.

Toen kwam de verlossende ochtend. Ik had twee weken lang geen koffie gedronken en wilde dat eigenlijk zo houden, maar ik was die ochtend zo chagrijnig dat ik dacht: Schijt, ik neem een kop koffie. Verrukkelijk! Maar wat er tot mijn verrassing ook gebeurde: ik ging tien minuten later naar de wc en ledigde daar eindelijk, zonder enige moeite, alsof het niet veel te lang had geduurd, de complete inhoud van mijn darmen – of tenminste, zo leek het. Halleluja! Het gevoel van opluchting was ongeëvenaard, want tegelijkertijd, daar op de wc, verdween als sneeuw voor de zon mijn zware, gefrustreerde, negatieve staat van zijn. Meteen! Ik liep opgewekt, helder, gebalanceerd, rustig, kalm en blij de badkamer uit. Niks aan de hand. En dat terwijl ik voordat ik naar de wc ging allerlei dingen had bedacht om te verklaren waarom ik me zo voelde.

Dit is misschien een extreem voorbeeld – daarom was het zo herkenbaar voor mij – maar volgens mij is het illustratief voor hoe het werkt in ons lijf, ons gevoelsleven en onze gedachten. Dus volgende keer, als je je rot voelt of als iemand anders zich rot voelt, vraag dan eens aan jezelf of de ander: “Moet je soms poepen?” Misschien is dat een veel directere benadering en oplossing voor je problemen dan al het andere dat je kunt verzinnen. Scheelt een hoop therapie!

Sanne Burger
sanneburger.com