Mensen die geboren zijn onder het zonneteken Vissen, zijn nooit helemaal hier. De grootste en in wezen enige strijd in het leven van Vissen, is haar strijd tegen het incarneren, die ze uiteraard nooit helemaal zal winnen, totdat ze sterft. Het belangrijkste kenmerk van Vissen is de continue onderstroom van depressie, waarvan de voornaamste reden is dat ze een geraamte heeft.

Vissen heeft namelijk een hekel aan alles wat hard is, aan alles wat structuur en stevigheid biedt. Met een levendige herinnering aan het voorgaande teken, Steenbok, getraumatiseerd door zijn perfectionistische streven in de materiële wereld, gedoemd om op ontluisterende wijze te mislukken door enerzijds zijn onhandigheid en anderzijds het feit dat perfectie in deze wereld niet bestaat, is het enige verlangen van Vissen om al die vermaledijde structuren te laten oplossen en verdwijnen. Zelf wil ze ook verdwijnen en ze wijt de onmogelijkheid daarvan aan haar botten. Dat is de reden dat iedere Vis altijd een zweem van triestheid over zich heeft. Bij sommige Vissen is deze onvrede zo extreem dat het lijkt het alsof ze omgeven zijn door een donkere wolk, waar mensen instinctief in een grote boog omheen lopen. Kinderen en dieren zijn om die reden vaak bang voor Vissen, want ze voelen aan dat Vissen niet blij is en niet wil of kan spelen.

Een andere factor die bijdraagt aan hun depressie, is het feit dat Vissen op energetisch niveau geen grenzen hebben. Hun aura is zo lek als een mandje en ze zijn absoluut niet geaard. Het leed van anderen waait dwars door ze heen en is voor hen even voelbaar als hun eigen leed. Alles waait dwars door ze heen. Ze zijn supergevoelig voor straling en daarom is deze moderne wereld eigenlijk niet langer leefbaar voor Vissen – en dat was het al niet.

Vissen vindt het leven zwaar. Loodzwaar. Dat komt omdat ze alle behoeftes van het fysieke lichaam als een opgave ziet. Ze heeft het gevoel dat ze moet ademen, dat ze moet eten, dat ze moet slapen, dat ze moet douchen, dat ze moet bewegen, waardoor ze een enorme weerstand heeft tegen al deze natuurlijke zaken. Deze weerstand kan leiden tot eetstoornissen, slapeloosheid, zelfverwaarlozing en extreme luiheid. Ze heeft een hekel aan het huishouden omdat ze het moet doen, dus meestal is haar huis een klerebende.

Het leed van Vissen gaat zo diep dat het voor de andere elf sterrenbeelden niet voorstelbaar is. Dat komt omdat Vissen van alle sterrenbeelden nog het meest in contact is met de originele blauwdruk van de mens. Vroeger waren we heldervoelend, helderhorend en helderziend, hadden we telekinetische gaven en hoefden we niet te eten. Vissen weet als geen ander wat we als mensheid zijn kwijtgeraakt. Door haar aangeboren paranormale gaven kan Vissen horen wat andere mensen denken en kan ze voelen wat er in andere mensen omgaat, waardoor ze geen enkele bescherming heeft tegen de hypocrisie, de oppervlakkigheid, de lelijkheid, het trauma, de angsten, de strategieën, de leugenachtigheid, de pretentie, de slapheid en het narcisme van de mensen om haar heen – en die van haarzelf. Dat is ondraaglijk voor Vissen. Daarom is het voor een buitenstaander, dat wil zeggen voor een niet-Vissen, eigenlijk oneerlijk om te oordelen over Vissen en te zeggen: “Doe eens gezellig” of “Geniet eens van het leven, joh”. Want je weet niet hoe het is om geen grenzen te hebben, alles zonder onderscheid of bescherming op te pikken en om ervan te balen dat je überhaupt geboren bent. Ja, Vissen houdt van klagen en doet dat met overgave, iets wat voor de meeste mensen niet te pruimen is. Alleen als ze haar existentiële onvrede overwint, zal ze daarmee ophouden – dus reken er maar niet op.

Vissen houden gewoon niet van het leven. Ze maken zichzelf wijs dat ze hier tegen hun zin zijn terechtgekomen. Dat is niet zo, ze hebben er zelf voor gekozen, maar nu ze er eenmaal zijn, ageren ze tegen die keus. Soms zijn ze het echt vergeten, maar vaker is het meer uit luiheid, omdat ze gewoon geen moeite willen doen om er iets van te maken. Ze hebben ook heel weinig energie, heel weinig vitaliteit. Daar kunnen ze niks aan doen, het komt omdat ze het laatste teken van de dierenriem zijn. Op het einde van de rit is de ziel vaak het meest vermoeid. Dat is ook iets om te beseffen als je contact hebt met Vissen. Ze zijn heel snel moe en zien huizenhoog op tegen ieder klusje. Ze zien huizenhoog op tegen werkelijk alles, omdat ze altijd bezig zijn met sparen – het sparen van hun energie, maar ook het sparen van hun geld. Alle Vissen hebben overal potjes met geld verstopt in huis, op de gekste plekken. Het is een van de geheimen die je nooit te weten zult komen, tot ze overlijden – en dan misschien nog niet.

Vissen zijn hoogst onbetrouwbaar. Je krijgt nooit de waarheid uit ze. Als je met een Vis praat, dan stap je in een mistig, zompig moeras. Er is geen enkel houvast, omdat Vissen zelf ook geen enkel houvast heeft. Dat doet ze niet expres, het is gewoon een gegeven. De innerlijke wereld van Vissen is volledig diffuus, één grote pap, een zee van onvoorspelbaarheid en ongrijpbaarheid. Dat kan je spiritueel noemen, maar eigenlijk is het gewoon pure verwarring. Vissen bevindt zich altijd in een licht psychotische droomtoestand, al lijkt ze uiterst kalm aan de buitenkant. Je ziet het er niet vanaf, maar hersenonderzoek wijst uit dat de hersengolven van Vissen een totaal andere frequentie hebben dan die van de elf andere sterrenbeelden. Sommige wetenschappers beschouwen ze als aliens, net als inktvissen.

Vissen zijn altijd op zoek naar een escape, een manier om te ontsnappen aan deze werkelijkheid, aan het leven waartoe ze zich veroordeeld voelen. Ze willen ontsnappen aan deze incarnatie, aan iedere verplichting die ze in dit leven hebben. Dat doen ze op verschillende manieren. Eén manier is ziekte. Veel Vissen hebben lichamelijke kwalen, niet omdat ze een zwakkere gezondheid hebben dan andere sterrenbeelden, maar omdat ze hun lichaam, het bewijs van deze incarnatie, het bewijs dat ze zich in een materiële werkelijkheid bevinden – the horror – stelselmatig verwaarlozen. In het ziek zijn vinden ze een excuus om toe te geven aan passiviteit en inertie, want dat is wat Vissen het liefste doen: niets.

De meest trieste Vis is de verslaafde Vis – een andere vorm van escape. Ongeveer 80 procent van alle Vissen hebben een chronische verslaving. De verlepte alcoholist aan de bar die nog tot ver na sluitingstijd blijft zitten, is een Vis. De dronken sloerie die zich door jan en alleman laat nemen omdat het haar allemaal niet uitmaakt, is een Vis. Die wijk in Philadelphia waar harddrugs verslaafden samenscholen en waar je het verval, de zelfhaat en de zelfvernietiging lettelijk kunt aanschouwen, is het domein van Vissen. Toch is eten de meest voorkomende verslaving van Vissen, omdat dat een bron van energie is, iets wat Vissen vaak zo mist in het leven. De meeste Vissen hebben last van overgewicht, ook om zichzelf te beschermen tegen alles wat door ze heen waait – net als Kreeft. Psychedelica vindt Vissen heerlijk. Ze voelt zich meer thuis in de verschillende staten van geestverruiming die psychedelica bieden dan dat ze zich ooit zal voelen in haar normale staat van bewustzijn.

Zelfmoord als escape is geen optie voor een Vis, want gek genoeg lijdt een Vis niet genoeg aan haar depressie om tot zoiets radicaals over te gaan. Daar is ze te onverschillig voor – ze is dus zelfs onverschillig naar haar eigen lijden toe. “Het is wat het is” is haar favoriete dooddoener.

Vissen gedijt het beste als haar verteld wordt wat ze moet doen, want het ontbreekt haar totaal aan ambitie en daadkracht. Als ze geen stok achter de deur heeft, komt ze tot niets en zit ze de hele dag op de bank achter de televisie soaps te kijken, liefst met een salontafel vol junkfood. Vissen zijn hele goede sekteleden. Ze voelen zich het meest thuis in een kerk of sekte waar ze gedicteerd worden wat ze moeten dragen, hoe laat ze moeten opstaan, welke dagtaken ze hebben en zelfs wat ze moeten denken en geloven. Vissen kan heel goed devoot en dienstbaar zijn, want ze heeft toch niks beters te doen. Het houdt haar van de straat en vult een beetje haar innerlijke leegte.

Vissen doen het eigenlijk het beste als grootouder, mits ze op oudere leeftijd niet verbitterd raken. Ze bieden een heel gezond tegenwicht aan het ongebreidelde optimisme en zelfvertrouwen van kinderen en pubers. Ze representeren een vermogen tot relativeren en zelfspot dat juist voor jonge mensen heel verfrissend en troostrijk kan zijn. “Rustig maar kind, het is allemaal niet zo belangrijk”, kan Vissen zeggen en zo haar offspring tot rust brengen. Vissen kan als geen ander het overdreven ambitieuze, presteerderige, egogedreven gedrag, het de schijn ophouden, het nastreven van uiterlijkheden in deze tijd en in deze samenleving, relativeren. Dat maakt Vissen nodig.

Vissen is hier om ons de absurditeit van onze maatschappij en ons gedrag te laten zien. Dat is een ondankbare taak, want de meeste mensen willen graag serieus genomen worden en Vissen neemt helemaal niks serieus. Zichzelf niet, maar anderen en hun grootse plannen en opgeblazen ego’s ook niet. Daar kun je als niet-Vissen wel tegen ageren, maar dat heeft helemaal geen zin, want Vissen vat niks persoonlijk op en zal dan ook niet beledigd of gekwetst raken als je haar bekritiseert. Het glijdt gewoon van haar af. Probeer maar eens een echte vis vast te pakken. Lukt niet, hij glibbert altijd weg. Hoe harder je het probeert, hoe moeilijker het wordt. Vissen is volledig ongrijpbaar. Sommige mensen vinden dat mysterieus en aantrekkelijk, anderen – de meesten – vinden dat super irritant.

Het grappige is dat vooral Ram zich onweerstaanbaar aangetrokken kan voelen tot Vissen. Opposites attract. Ram kijkt naar Vissen en wat hij ziet is een mysterieus wezen, een soort zeemeermin, en denkt: Whoa, wat voor wonderbaarlijk wezen is dat? Ram kan zich ontzettend uitsloven om een Vis te veroveren en voor zich te winnen, juist omdat het zo moeilijk is. Ram lijdt aan zelfoverschatting en streeft graag naar het onmogelijke, waaronder het veroveren van een Vis. Voor Vissen komt deze verliefdheid best goed uit en ze zal daarom een door verliefdheid verblinde Ram meestal niet afwijzen. Zo zie je soms de meest vreemde relaties ontstaan tussen mensen die qua uiterlijk en innerlijk totaal niet bij elkaar passen, maar het toch goed lijken te vinden met elkaar. Dat is de magische Ram-Vissen combinatie. De een super-enthousiast en extravert, de ander gedeprimeerd en stil. Op de een of andere manier werkt het: Ram kan tegenover Vissen heel goed de goeroe spelen, iets wat hij heerlijk vindt en wat Vissen zich maar al te graag laat aanleunen, want zo kan zij zelf lekker passief blijven terwijl ze zich in het kielzog van zijn succes bevindt. En zo begint de cyclus weer van voren af aan.

Een Vis op haar best is een verlichte Vis. Dat wil zeggen, een Vis die de illusie van dit leven en deze werkelijkheid op zo’n niveau heeft doorzien, dat het haar niet langer stoort. Dat is een Vis die het niets doen heeft gecultiveerd en getransformeerd tot meditatie, tot Wu Wei, en dat is van ongekende schoonheid. Eigenlijk is verlichting ook alleen maar mogelijk voor het sterrenbeeld Vissen. De rest kan het wel vergeten. Er is geen ander sterrenbeeld dat in staat is om tien jaar onder een boom op een bergtop laat zitten, of die zich laat opsluiten in een grot om daar drie jaar, drie maanden, drie weken en drie dagen te gaan zitten mediteren zonder eten en drinken (zie de film Samsara uit 2001), maar voor Vissen is dat de ultieme escape. Een jaar niet spreken? Bring it on! Vipassana? Heerlijk! Voor Vissen is dat vakantie. Eindelijk een legitieme, ja zelfs spirituele reden om niets te doen, zelfs niet te bewegen!

Er is een fijne lijn tussen onthechtheid en verslaving. Vissen balanceert als geen ander op dat smalle koord. Als je je hechtingsstoornissen en escapisme kunt omvormen tot ware spiritualiteit, dan heb je als Vissen in dit leven je hoogste potentieel verwezenlijkt.

Sanne Burger
sanneburger.com