Dit artikel verscheen in twee delen in De Andere Krant, editie 9 (28 februari 2026) en editie 10 (7 maart 2026):

Er is een nieuwe ‘ruimtewedloop’ begonnen, niet tussen de VS en de Sovjet-Unie, zoals tijdens de Koude Oorlog, maar tussen de twee grootmachten de VS en China. Beide landen hebben missies gelanceerd met als doel om in de komende jaren mensen op de maan te doen landen. De Amerikaanse auteur en filmmaker Bart Sibrel volgt de projecten met belangstelling. Volgens hem is er nog nooit een mens op de maan geweest – en hij denkt ook niet dat dit ooit zal gebeuren. “Misschien is de wereld intussen wakker genoeg om het bedrog nu wel te doorzien”, zegt hij in een interview met De Andere Krant. In Sibrels boek Moon Man, dat onlangs in het Nederlands is verschenen, betoogt hij dat de Apollo-maanlandingen – die plaatsgevonden zouden hebben tussen 1969 en 1972 – zijn vervalst door de Amerikaanse overheid. Wij plaatsten zijn argumenten tegenover het officiële narratief.

Bart Sibrel (60) is al jaren een van de bekendste onderzoekers van de maanlandingen, zeker na zijn optredens in de podcasts van Joe Rogan en Candace Owens. Voordat hij in 2021 zijn boek Moon Man uitbracht, maakte Sibrel twee documentaires over het onderwerp: A Funny Thing Happened on the Way to the Moon in 2001 en Astronauts Gone Wild in 2004. In de eerste documentaire deelt Sibrel de bevindingen van zijn jarenlange onderzoek, die volgens hem onomstotelijk bewijzen dat de maanlandingen bedrog waren. In Astronauts Gone Wild interviewt Sibrel een aantal astronauten die destijds bij de Apollo-missies betrokken waren, waarbij hij hen vraagt om op de Bijbel te zweren dat ze echt op de maan zijn geweest. Dit levert een aantal ongemakkelijke scènes op. Buzz Aldrin, de tweede man die voet op de maan zou hebben gezet, wordt zelfs zo boos dat hij Sibrel een stomp in het gezicht verkoopt. “Ik heb daar intussen spijt van”, legt Sibrel uit. “Niet omdat ik van gedachten ben veranderd, maar omdat ik geleerd heb dat je een oudere man niet zo hard mag aanpakken.”

Sibrel komt misschien over als een lastpost, maar hij heeft zijn redenen. Er staat immers wel iets groots op het spel. “Als de maanlandingen inderdaad nep waren, dan kunnen we gerust spreken van de grootste misleiding in de geschiedenis van de mensheid’, zegt Sibrel. ‘Het zou het ultieme bewijs zijn dat de Amerikaanse regering door en door corrupt is. Als ze hierover liegen, kunnen ze over alles liegen.” Zelf twijfelt hij er niet aan dat de maanlandingen bedrog waren en hij heeft het tot zijn levensmissie gemaakt om ervoor te zorgen dat ‘de gewetenloze mensen die onze planeet regeren’ worden ontmaskerd. Alleen dan, zo gelooft hij, kan de samenleving genezen.

Ten tijde van de eerste historische maanlanding, de Apollo 11 in 1969, was Sibrel vier jaar oud. Net als alle jochies droomde hij ervan om ooit een beroemde astronaut te worden, net als zijn grote held Neil Armstrong. Toen hij veertien was, zag hij per toeval een talkshow waarin William Kaysing, een NASA-contractant met de op één na hoogste veiligheidsmachtiging, publiekelijk beweerde dat de maanlandingen bedrog waren. Kaysing had een hoge functie bij Rocketdyne, een bedrijf dat de raketten voor het Apollo-programma ontwierp. Hij publiceerde er in 1976 een boek over, We Never Went to the Moon – America’s Thirty Billion Dollar Swindle. Toen Sibrel dit hoorde, was het zaadje van twijfel geplant.

Sibrel werd filmmaker en onderzocht later als cinematograaf de belichting in de foto’s en films van NASA waar Kaysing op had gewezen. Hij moest met tegenzin erkennen dat Kaysing gelijk had en dat de foto’s waren genomen met elektrisch licht in een televisiestudio. In zijn boek Moon Man vertelt hij het verhaal van de zoektocht die volgde. Hij werd jarenlang verguisd, maar “de laatste jaren lijkt mijn werk vruchten af te werpen”, vertelt hij. “Voorheen was de verhouding tussen haatmail en bedankmails 90 procent tegenover 10 procent. Nu is het andersom. Er is echt een wereldwijde kentering gaande.”

Het lijkt erop dat met name de jongere generaties meer openstaan voor de mogelijkheid dat de maanlandingen een misleiding van de overheid waren. Uit een enquête uit 2022 onder 3503 Nederlanders bleek dat 23 procent niet geloofde dat mensen op de maan waren geweest. In heel Europa gelooft gemiddeld een kwart van de mensen het verhaal van NASA niet. In de leeftijdsgroep van 16-25 jaar is dat cijfer zelfs 35 procent. Volgens Sibrel groeit het percentage mensen dat niet meer in de maanlandingen gelooft gestaag, tot meer dan de helft wereldwijd, vooral in Rusland en China.

Toch gaat het nog altijd om een minderheidsstandpunt. Wie twijfelt aan de echtheid van de maanlandingen, wordt nog steeds weggezet als een ‘maanlandingen-ontkenner’. Bronnen als Wikipedia, ChatGPT en de BBC staan geen enkele twijfel toe en verdedigen het officiële narratief bijna fanatiek. Op de pagina Moon landing conspiracy theories worden de argumenten van critici als Sibrel besproken en verworpen. Wij legden de belangrijkste tegenargumenten voor aan Sibrel, die er commentaar op gaf.

1. De Van Allen-gordels

Een van de belangrijkste argumenten van Sibrel is dat de astronauten nooit door de dodelijke radioactieve straling van de Van Allen-gordels zouden kunnen komen – golven van van radioactieve stralingdie zich rondom de aarde bevinden. Volgens officiële bronnen is dit onjuist. In een artikel van de BBC uit 2019 lezen we: ‘Stralingsziekte treedt op wanneer je in een paar uur tijd wordt blootgesteld aan ongeveer 200 tot 1000 rad. De bemanning van Apollo 11 bracht tijdens hun reis naar de maan minder dan twee uur door in de Van Allen-gordels en zou daarom zijn blootgesteld aan naar schatting 18 rad – ruim binnen de veilige limiet. NASA zorgde ervoor dat het ruimtevaartuig goed geïsoleerd was, dus in feite bedroeg de gemiddelde stralingsdosis tijdens de 12-daagse missie slechts 0,18 rad – vergelijkbaar met een röntgenfoto.’

Sibrel: “Deze valse stralingsmetingen zijn afkomstig van de NASA. James Van Allen zelf, die de stralingsgordels in 1958 ontdekte, zei aanvankelijk dat ze ‘tweehonderdvijftig keer radioactiever waren dan een dodelijke dosis’ en ‘duizend keer dodelijker dan verwacht’. De stralingsblootstelling van een röntgenfoto is slechts een vijfduizendste van de stralingsblootstelling van de Van Allen-gordels. Bovendien duurt een röntgenfoto slechts een fractie van een seconde, terwijl de blootstelling aan de stralingsgordels ongeveer twee uur lang continu zou zijn tijdens de reis naar de maan en nog eens twee uur tijdens de terugreis. Wat veel mensen zich niet realiseren, is dat alle astronauten tot op de dag van vandaag ver onder de stralingsgordels blijven. Het Internationale Ruimtestation (ISS) bevindt zich op slechts ongeveer 400 kilometer boven de aarde. Dat is een duizendste van de afstand tot de maan, die 380.000 kilometer van de aarde verwijderd is en 1000 kilometer verwijderd van de dodelijke straling. Astronauten als Wubbo Ockels en André Kuipers zijn dus nauwelijks ‘in de ruimte’ geweest! Zelfs vliegtuigbemanningen, die ongeveer 380 kilometer ónder het ruimtestation vliegen, krijgen door deze straling te maken met gezondheidsproblemen. En hoezo waren de ruimtevaartuigen goed geïsoleerd? De bescherming bestond uit flinterdun aluminium, terwijl een medisch röntgentechnicus een veel dikker loodvest draagt dat veel effectiever is, maar te zwaar om in de ruimte te gebruiken.”

Sibrel wijst er ook op dat de huidige maanlandingsmissies nog steeds met het stralingsprobleem kampen – en daar geen oplossing voor hebben. Hij citeert NASA-ingenieur en perswoordvoerder Kelly Smith, die in 2015 verklaarde: “We moeten deze (stralings)uitdagingen oplossen voordat we mensen door dit deel van de ruimte sturen.” Sibrel: “Daarmee geeft hij impliciet toe dat dit nog nooit eerder is gelukt.”

2. Geen sterren te zien

Op de foto’s van de maanlandingen zijn geen sterren te zien. De Wikipedia-pagina ‘Moon landing conspiracy theories’ verklaart dit als volgt: “Het licht van de zon in de ruimte in het aarde-maansysteem is minstens zo helder als het zonlicht dat op een heldere dag rond het middaguur het aardoppervlak bereikt, dus camera’s die worden gebruikt voor het fotograferen van onderwerpen die door zonlicht worden verlicht, worden ingesteld op daglichtbelichting. Het zwakke licht van de sterren biedt simpelweg niet voldoende belichting om zichtbare beelden vast te leggen.”

Sibrel: “Het weglaten van de sterrenhemel was een voorzorgsmaatregel. Het zou onmogelijk zijn geweest om in een televisiestudio op aarde de positie van alle constellaties zoals die vanaf de maan te zien zijn, correct weer te geven. Astronomen zouden daar zeker fouten in hebben ontdekt, vooral in de toekomst met het oog op de zich razendsnel ontwikkelende technologie. Volgens Wikipedia is de afwezigheid van de sterrenhemel op de foto’s te wijten aan een bijna gesloten iris-instelling. Dit klopt, maar waarom hebben ze dan nooit foto’s van de sterren gemaakt met een daarvoor geschikte diafragma-instelling? Waarom namen ze de Maanrover mee, een veredeld golfkarretje van 100 miljoen dollar, die als hij kapot zou gaan, hen zou dwingen hun zuurstofvoorraad op te gebruiken om terug te lopen naar de Maanlander, maar geen telescoop die de mensheid tien keer duidelijkere foto’s van de sterren zou hebben gegeven?”

3. Kruisende schaduwen

Volgens Sibrel zijn de zichtbare kruisende schaduwen op de foto’s en films onweerlegbaar bewijs van de fraude rond de maanlanding. Wikipedia zegt: “Deze kruisende schaduwen werden veroorzaakt door gereflecteerd licht, oneffenheden in de grond, vervorming door de groothoeklens en maanstof, waardoor verschillende lichtbronnen ontstonden: de zon, zonlicht gereflecteerd door de aarde, zonlicht gereflecteerd door het maanoppervlak en zonlicht gereflecteerd door de astronauten en de maanmodule.”

Sibrel: “Elke ervaren filmmaker weet dat dit onzin is. Kaysing had gelijk. Ten eerste gebruikten ze geen groothoeklens, maar een lens van 50 mm. Bovendien zou een groothoeklens de schaduwen slechts lichtjes buigen, niet in een hoek van 90 graden. Ten tweede is gereflecteerd licht van het oppervlak diffuus ‘invullicht’ en kan het geen duidelijke secundaire schaduw veroorzaken. Ten derde ontstaan parallelle schaduwen in zonlicht omdat de lichtbron (in dit geval de zon) zo ver weg en zo groot is dat deze altijd schaduwen in dezelfde richting werpt, zodat de schaduwen, ongeacht waar je staat, altijd parallel lopen, ongeacht het terrein. Echter, als een elektrische lichtbron wordt gebruikt, die heel dichtbij en klein is in vergelijking met de zon, dan kan dit verschil in positie ten opzichte van een kleine elektrische lichtbron divergerende of kruisende schaduwen veroorzaken. Dit fenomeen is precies wat je in sommige Apollo-foto’s ziet, wat bewijst dat de NASA-foto’s zijn genomen met elektrisch licht – en dus in een filmstudio op aarde. Om dit te verifiëren hoef je alleen maar op een wolkenloze dag rond het middaguur naar buiten te gaan en in de zon te gaan staan. Ga ongeveer anderhalve meter van een vriend vandaan staan en je zult zien dat de twee zonovergoten schaduwen van elke persoon op zowel de aarde als de maan elkaar nooit zullen kruisen.”

4. Foto’s en sporen

Wikipedia: “Op 1 september 2009 nam de Indiase maanmissie Chandrayaan-1 foto’s van de landingsplaats van Apollo 15 en de sporen die de maanrovers hadden achtergelaten. De tweede Chinese maansonde, Chang’e 2, gelanceerd in 2010, kan foto’s maken van het maanoppervlak en komt tot op zeven meter afstand. Hij zag sporen van de Apollo-landingen.”

Sibrel: ‘De foto’s van de Chinese Chang’e 2 hebben onvoldoende resolutie om eventuele door mensen gemaakte apparatuur op het maanoppervlak te laten zien, aangezien elke pixel 7 meter breed is. De enige beelden die zijn vrijgegeven van de vermeende landingsplaats van Apollo 11 tonen een donkere vlek, meer niet. In feite zijn zelfs de kleine kraters rondom de vermeende landingsplaats nauwelijks te zien. Bovendien is er niet per se een astronaut nodig om door mensen gemaakte objecten op het maanoppervlak te plaatsen. Rusland heeft deze onbemande robotcapaciteit tweemaal gedemonstreerd toen het in 1970 en 1973 zijn Lunokhod Rover-voertuigen met retroreflectoren liet landen. Er zijn ook amateur-astronomen die laserstralen hebben teruggekaatst van wat zij beschouwen als reflecties van de reflectoren die door de astronauten zijn achtergelaten, maar in 1962, zeven jaar voor de eerste vermeende maanlanding, werd een laserstraal door de maan gereflecteerd en op aarde ontvangen door wetenschappers van het MIT (Massachusetts Institute of Technology), simpelweg vanwege de natuurlijke reflectiviteit van het maanoppervlak. Wanneer een laser vanaf de aarde de maan bereikt, is deze 13 kilometer breed, dus wie kan zeggen waar hij werkelijk vanaf weerkaatst? Daarnaast: de topografie van het maanlandschap was al zorgvuldig in kaart gebracht met een resolutie van 1 meter door de Lunar Orbiter-sondes van NASA in 1966 en 1967, net voor de Apollo-missies, waardoor NASA grote, nauwkeurige modellen van het maanlandschap kon maken voor de training van astronauten en later om de maanlanding te vervalsen.”

5. De wapperende vlag

Filmbeelden van de maanlanding tonen een vlag die lijkt te wapperen. Dat zou niet mogelijk zijn, aangezien er geen lucht is op de maan is. Wikipedia beschrijft dit als een optische illusie die wordt veroorzaakt door de plooien in de vlag en het feit dat de astronauten de vlag bewogen toen ze hem plantten.

Sibrel: “Dit is in wezen indirect bewijs, maar er zijn filmbeelden die laten zien dat de vlag inderdaad bewoog in de wind die werd veroorzaakt door de astronauten die erlangs liepen. De wind kan zijn veroorzaakt door ventilatoren die in de studio waren opgesteld om de astronauten af te koelen, omdat ze het erg warm hadden in hun ruimtepakken.”

6. De maanstenen

De twaalf astronauten brachten in totaal 380 kilogram maanstenen mee terug van hun zes maanlandingen. Wetenschappelijke analyses bevestigen de authenticiteit van de maanstenen, die duidelijk te onderscheiden zijn van meteorieten afkomstig van de maan. Hoe verklaar je dat?

Sibrel: “Nou, speciaal voor jullie Nederlanders: in augustus 2009 publiceerde de krant Het Parool een artikel met de titel ‘Maansteen toch geen maansteen’. In 1969 gaf de toenmalige Amerikaanse ambassadeur een maansteen aan Willem Drees, voormalig minister-president van Nederland, die Neil Armstrong naar eigen zeggen persoonlijk op het maanoppervlak had gevonden om aan hem te geven. Veertig jaar later werd die steen door een nieuwsgierige museumconservator uit zijn hermetisch afgesloten container gehaald. Microscopisch onderzoek wees uit dat de steen nep was. Het was een stuk versteend hout! Als deze maansteen nep was, hoe zat het dan met de maanmissies? Misschien is het daarom wettelijk verboden om maanstenen in particulier bezit te hebben, anders zouden meer mensen op het idee komen om ze op echtheid te onderzoeken. Bovendien zijn er foto’s van Wernher von Braun, de ontwerper van het Apollo-ruimtevaartuig en eindverantwoordelijke voor het Apollo 11-project, die vlak voor de maanmissies persoonlijk een hoeveelheid maanstenen (maanmeteorieten) ophaalde in Antarctica. Ik vraag me af waarom.”

7. De grootschaligheid van het project

Wikipedia: “Bij deze vermeende misleiding zouden meer dan 400.000 mensen betrokken zijn geweest die bijna tien jaar aan het Apollo-project hebben gewerkt, inclusief de twaalf mannen die op de maan liepen en de zes astronauten die in een baan om de maan vlogen. Honderdduizenden mensen zouden het geheim hebben moeten bewaren, waaronder astronauten, wetenschappers, ingenieurs, technici en arbeiders. Tot op heden heeft niemand van de Amerikaanse regering of NASA die banden heeft met het Apollo-programma gezegd dat de maanlandingen bedrog waren.”

Sibrel: “Wat een verrassing. Er waren 129.500 mensen betrokken bij de topgeheime ontwikkeling van de eerste atoombom tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar slechts acht mensen wisten wat er werd gebouwd. Denken we echt dat de CIA zo dom is om tegen de persoon die de handschoen van het ruimtepak of de deurklink van het ruimtevaartuig maakt te zeggen: ‘Trouwens, we gaan niet echt naar de maan, maar vertel dit aan niemand’? Het is een feit dat er geen onafhankelijke berichtgeving in de pers was over wat er wel of niet op de maan gebeurde. Het is een feit dat Eugene Krantz, vluchtleider voor Apollo, zei dat zelfs een NASA-medewerker in het vluchtcommandocentrum van NASA geen verschil kon zien tussen een gesimuleerde Apollo-missie en een zogenaamd echte, omdat ze in beide gevallen alleen maar gegevens van een computerprogramma op hun scherm ontvingen. Als iemand in het commandocentrum van NASA het verschil niet kan zien tussen een ‘echte’ en een ‘gesimuleerde’ Apollo-missie, wie kan dat dan wel?”

8. Ontbrekend bewijs

Het is opmerkelijk dat de originele filmbeelden van Apollo 11 – in totaal 45 banden – en de 221 pagina’s tellende handleiding van de Maanrover zijn vernietigd. Wikipedia erkent dit, maar verklaart het als een ongelukkig toeval en stelt dat er wel degelijk enig origineel materiaal bewaard is gebleven, bijvoorbeeld in het Parkes Observatorium in Australië.

Sibrel: “Het is niet meer dan logisch dat NASA zou proberen om alle belastende bewijzen van de maanlandingsfraude te vernietigen, omdat vroeg of laat de technische onmogelijkheid ervan onmiskenbaar duidelijk zou worden. Stel je voor dat Bill Gates tweehonderdvijftig miljard dollar zou uitgeven om de eerste computer te bouwen en vervolgens, nadat hij die met succes had voltooid, de computer en alle originele ontwerpen in een oven zou gooien. Zou iemand ooit zoiets krankzinnigs doen? Natuurlijk niet. Toch is dit precies wat NASA heeft gedaan met zijn ‘verbazingwekkende maantechnologie’. Dit is op zich al bewijs dat de Apollo-missies vervalst waren, want als je echt tweehonderdvijftig miljard dollar zou uitgeven om naar de maan te gaan, zou het laatste wat je zou doen zijn om alle technologie te vernietigen – maar als je fraude pleegt, is dat precies wat je zou doen. NASA geeft ook toe dat het alle originele videobanden heeft vernietigd, enkele dagen voordat ze naar HD zouden worden geconverteerd.”

9. De persconferentie

Ook zeer ongebruikelijk is de eerste persconferentie die de drie Apollo 11-astronauten gaven na hun terugkeer op aarde. Je zou verwachten blije en trotse helden te zien, maar de maanreizigers komen gedeprimeerd en onzeker over. Althans, dat is wat de critici van het officiële verhaal beweren. Volgens Wikipedia is dit een geval van ‘cherry picking’: de critici laten een beperkt aantal scènes zien die een vertekend beeld geven. Er zou wel degelijk veel gelachen zijn.

Sibrel: “Het enige gelach tijdens de persconferentie kwam van het publiek, niet van de astronauten. Iedereen kan zelf beoordelen hoe de astronauten zich voelden door de hele persconferentie te bekijken, die nog steeds op YouTube staat. In plaats van trotse nationale helden zoals je zou verwachten na zo’n opmerkelijke prestatie, zie je drie zeer ongemakkelijke astronauten die niet in staat zijn om de eenvoudigste vragen te beantwoorden, zoals hoe de sterren er vanaf de maan uitzagen. ‘Ik kan me niet herinneren of we sterren hebben gezien’, zegt Neil Armstrong botweg. Echt? Je staat voor het eerst in de geschiedenis van de mensheid op de maan en je weet niet meer of je sterren zag? Voor mij lijdt het geen twijfel dat deze mannen erg terneergeslagen zijn omdat ze met tegenzin tegen de wereld liegen.”

10. Geluidsopnames

Tot slot nog een argument van ChatGPT: “Observatoria in Spanje, Australië, de Sovjet-Unie en amateurradio-operators volgden het Apollo-ruimtevaartuig in realtime. Dit kan niet worden nagebootst vanuit een filmstudio.”

Sibrel: “Ook hier weer vertekenen folklore en het universele Mandela-effect de herinneringen van mensen aan de ware details van het Apollo-programma. Buzz Aldrin moest bijvoorbeeld Conan O’Brien, die volhield dat hij de landing van Apollo 11 live op tv had gezien, eraan herinneren dat hij in werkelijkheid naar een computersimulatie keek, aangezien er geen live tv-beelden waren van de vermeende landing, maar alleen een kort aangezette camera van het vermeende oppervlak. Het is een feit dat de CIA gemakkelijk radiotransmissies van elk land op aarde kan onderscheppen en vervangen door valse transmissies. Het is daarnaast absurd dat iemand op aarde (384.000 km verderop) de landingen zou kunnen bewijzen met slechts één van de drie bronnen die nodig zijn voor triangulatie-authenticatie.

Bovendien lanceerde NASA specifiek de Tetra-A-satelliet om transmissies vanaf de maan te simuleren, zodat grondpersoneel de landing kon oefenen. NASA beweerde ten onrechte dat de satelliet kort voor de Apollo-missies in de oceaan was neergestort, zodat deze in het geheim in een baan om de aarde kon blijven om de veelgeprezen landingen te simuleren.

Tot zover de officiële argumenten, haarscherp weerlegd door Sibrel. In zijn boek Moon Man en zijn twee documentaires presenteert de onderzoeker nog ander belangrijk bewijs, dat volgens hem aantoont dat de maanlandingen bedrog waren. Deze argumenten worden genegeerd door Wikipedia en andere nieuwsbronnen.

11. Onvoldoende brandstof om de baan om de aarde te verlaten

Sibrel: “Wernher Von Braun, een voormalig nazi-officier uit de Tweede Wereldoorlog, de ontwerper van het Apollo-ruimtevaartuig en eindverantwoordelijke van de Apollo 11-missie, verklaarde aanvankelijk dat er niet één, maar drie raketten nodig zouden zijn voor een retourvlucht van de aarde naar de maan. Hij zei dat de berekeningen wiskundig onweerlegbaar en onveranderlijk waren. Er zou een voertuig van zulke gigantische afmetingen nodig zijn dat het economisch onhaalbaar zou zijn. Elk ruimtevaartuig zou hoger zijn dan het Empire State Building en tien keer zoveel wegen als de Queen Mary. In vergelijking met deze vereisten woog Apollo 11 slechts 2500 ton, tegenover de 800.000 ton van de Queen Mary. In plaats van de vereiste hoogte van 381 meter, zoals het Empire State Building, was het slechts 111 meter hoog. Von Braun herriep later zijn eerder gepubliceerde berekeningen met maar liefst 32.000 procent. Was dat progressieve wiskunde die ooit onweerlegbaar was, of werd hij bedreigd door de Amerikaanse regering? Elon Musk zei onlangs dat om naar de maan te gaan en terug te keren minstens dertig keer zoveel brandstof nodig is dan is gebruikt voor de Apollo-raketten.”

12. Primitieve technologie

Sibrel: “Een moderne mobiele telefoon heeft een miljoen keer meer rekenkracht dan alles wat NASA destijds tot haar beschikking had. Hoe kon de zeer eenvoudige boordcomputer in de baanmodule, die naar verluidt met een snelheid van 4800 kilometer per uur rond de maan vloog, de precieze rendez-vous met de maanmodule berekenen zonder elkaar ook maar een fractie van een seconde te missen, wat de terugkerende bemanning het leven zou hebben gekost? Hoe kon de maanmodule zijn airconditioning aandrijven met wat in wezen een stel autobatterijen was, en een verbazingwekkende 22 °C binnen in het ruimtevaartuig handhaven bij een buitentemperatuur van 122 °C, terwijl hij drie dagen op het maanoppervlak stond? Dit is nog een reden waarom alle technische specificaties van Apollo opzettelijk zijn vernietigd. Bovendien kostte het Elon Musk, wiens raket zeshonderd miljoen keer meer rekenkracht heeft dan de veronderstelde Maanlander van Apollo, maar liefst zes pogingen om een raket verticaal te laten landen, terwijl het onbeproefde Apollo-ruimtevaartuig zes keer achter elkaar succesvol verticaal zou zijngeland.”

13. Technologie ontwikkelt zich niet achteruit

Het is opmerkelijk dat tot op de dag van vandaag noch de VS, Rusland, China of welke andere grootmacht dan ook, zich aan een nieuwe bemande missie heeft gewaagd, zegt Sibrel. “Dit bewijst mede het bedrog, want technologie ontwikkelt zich niet achteruit. Als ik je zou vertellen dat Toyota vijftig jaar geleden een auto had uitgevonden die ongeveer 80.000 kilometer kon rijden op vier liter benzine (ongeveer 20.000 kilometer per liter), terwijl hun beste auto vandaag de dag slechts 80 kilometer haalt op vier liter (ongeveer 20 kilometer per liter, een duizendste van de afstand), zou je dan niet lachen om de absurditeit van die vijftig jaar oude bewering? Als NASA bij de eerste poging naar de maan had kunnen gaan met een miljoenste van de rekenkracht van een mobiele telefoon, dan zouden ze tien jaar later op Mars zijn geweest, zouden ze nu in een ander zonnestelsel zijn en zouden er overal op de maan bases zijn. De NASA kan met 57 jaar betere technologie astronauten slechts naar een afstand sturen die een duizendste is van de afstand tot de maan. Als je nu nog steeds niet over de Atlantische Oceaan zou kunnen vliegen, zou je dan geloven dat het Lindbergh in 1927 wel is gelukt?”
Je kunt natuurlijk aanvoeren dat de NASA nooit terug is geweest naar de maan, omdat het heel kostbaar is en ze er al zijn geweest. Sibrel: “Als dat waar is, waarom heeft NASA sinds 1972 maar liefst tien keer gezegd dat ze binnen vijf jaar naar de maan zullen terugkeren, om dat vervolgens steeds opnieuw uit te stellen?”

Op dit moment werken zowel de VS als China aan projecten om opnieuw (of voor het eerst?) mensen op de maan te laten landen. China wil dit uiterlijk in 2030 hebben gerealiseerd. De VS hoopt de Chinezen voor te zijn met haar Artemis-programma. Op 6 februari van dit jaar zou Artemis II een bemande vlucht rond de maan lanceren, waarbij de bemanning dus nog niet daadwerkelijk op de maan zou landen. Deze missie is alweer uitgesteld tot 6 maart. Met Artemis III en IV belooft NASA tegen 2027 astronauten op de maan zetten. Gaat het ze dit keer lukken? En zo ja, wat zou dit betekenen voor het debat over de maanlandingen?

Sibrel: “Nee, het gaat ze niet lukken. Het probleem hier is dat de emoties van mensen vertroebeld zijn door trots over de Apollo-missies, alsof hun team de Super Bowl of het WK heeft gewonnen. Als je hen vertelt dat hun team vals heeft gespeeld om te winnen, worden ze boos op je of zijn ze diep teleurgesteld, dus kiezen ze ervoor om de aangename leugen te geloven. Een van de grootste gebeurtenissen in de geschiedenis van de mensheid is niet de maanlandingen, maar de vervalsing van de maanlandingen door de machtigste natie op aarde, die beweert rechtvaardigheid en waarheid te vertegenwoordigen. Het vervalsen van de maanlandingen is historisch gezien veel ingrijpender dan wanneer ze daadwerkelijk hadden plaatsgevonden.”

Sanne Burger
sanneburger.com

https://www.sibrel.com/

Om de Nederlandse editie van Moon Man rechtstreeks bij de uitgever te bestellen, ga naar: https://www.succesboeken.nl/book/9789492665997/Moon-Man