[:nl]De strijd is voorbij[:en]The battle is over [:]

Sanne Burger

25 december 2020

[:nl] 

Het is niet moeilijk om te zien dat het leven tot nog toe voor de meeste mensen een strijd is geweest. We zijn doodmoe. De moeite die het kost om rond te komen, om uit te vinden wat je met je leven aan wilt, om te voldoen aan alle verwachtingen, om je relatie goed te houden, de dag door te komen, vrede te hebben met jezelf en anderen, een manier te vinden om een gelukkig en harmonisch leven te leven in een disharmonische wereld, is uitputtend. We vechten om overeind te blijven, om gezond te blijven, om de verleiding, afleiding en verslaving te weerstaan die ons continu opgedrongen wordt. We worstelen met de verwarring ten aanzien van alle tegenstrijdigheden die we tegenkomen, zoals de porno-industrie versus het taboe op seksualiteit, of de druk van het dagelijks leven: naar je werk moeten, de rekeningen betalen, de regels volgen, de beperkingen aanvaarden, tegenover het opgeblazen ideaal van vrijheid en individualiteit dat we ook na moeten streven. De verwarring die voortkomt uit de werkelijkheid van ons leven vergeleken met de werkelijkheid die ons beloofd wordt op TV en in films, is enorm. We worstelen met de strijd tussen onze natuurlijkheid enerzijds en de cultuur anderzijds. Emoties, geest, gedachten, lichaam, seks… het is allemaal zo verwarrend. Waar moet je in geloven?

We weten tegelijkertijd dat heel veel mensen op deze planeet stervende zijn. Ze hebben niets. Ze worden uitgebuit. We weten dat er slavernij, ziekte, armoede, misbruik en geweld is in de wereld en het is zwaar om hiermee te dealen. We vragen ons af: is dit normaal? Wat is mijn verantwoordelijkheid? Wat word ik geacht te doen? Word ik geacht te helpen? Moet ik de wereld veranderen? Maar hoe? Wordt van me gevraagd om op te staan en te vechten, of moet ik me juist aanpassen en verstoppen?

We proberen allemaal er het beste van te maken. Psychologie, filosofie, spiritualiteit, het zijn allemaal coping mechanismes. Het zijn pogingen om op de een of andere manier met de werkelijkheid te leren omgaan. Het zijn manieren om de werkelijkheid op zo’n manier te interpreteren dat het niet langer zo onmogelijk lijkt. We proberen het leven te analysteren, te begrijpen, te labelen en in hokjes te plaatsen, in de hoop er betekenis aan te kunnen geven. Maar ondanks dat hebben we het nog steeds moeilijk, omdat we diep van binnen weten dat het leven zoals het nu is, heel anders is dan hoe het bedoeld was. Diep van binnen weten we maar al te goed dat dit niet de bedoeling is. Religie is een ander coping mechanisme, net als spiritualiteit. We rechtvaardigen onrecht door te zeggen dat het karma is, dat het zo moet zijn, dat onrecht en lijden deel uitmaken van het leven op deze planeet, dat het onderdeel uitmaakt van onze zielereis. Dit alles is rechtvaardiging van het onrecht, van de wanhoop en diepe verontwaardiging die we voelen ten aanzien van wat er werkelijk aan de hand is. Want wat er werkelijk aan de hand is, is in werkelijkheid ondraaglijk voor een mensenziel. Wat er echt gaande is, is zo grimmig, zo wreed en zo fout, dat het feitelijk onmogelijk is om ermee te leren leven. We voelen het allemaal. Het heeft ons uitgeput.

Aan deze strijd is nu een einde gekomen. De strijd is kunstmatig en is dat altijd al geweest. Hij komt niet van binnenuit, maar van buitenaf. Hij komt niet voort uit onze menselijke natuur. De menselijke natuur is niet gemaakt voor strijd, maar voor liefde, plezier, vreugde en schoonheid. De menselijke natuur is vol van compassie, passie, creativiteit en wijsheid. Mensen neigen van nature naar harmonie, niet naar strijd. Mensen verlangen naar vrijheid, niet naar gevangenschap. De strijd van de mensheid om menselijk te mogen zijn, is een onmenselijke strijd. En die strijd is nu klaar. Waarom? Omdat we hulp hebben gekregen.

De krachten die een hel op aarde hebben gecreeerd de laatste paar eeuwen, zijn niet menselijk. Deze onmenselijke krachten zijn nu verwijderd. Dit is wat Het Grote Ontwaken wordt genoemd. Het Grote Ontwaken is aangebroken. Je herkent het misschien nog niet, want de uiterlijke omstandigheden veranderen pas het allerlaatst. Wat eerst verandert, is ons bewustzijn, onze geest, ons hart, onze ziel, gevoelens, emoties en gedachten. Die zijn inmiddels al veranderd. Onze essentie is veranderd en daarom is onze innerlijke wereld anders geworden. De uiterlijke wereld zal langzaam maar zeker volgen. Het is alsof er een storm over ons heen heeft geraasd, die een enorme troep heeft achtergelaten. Er zijn nog steeds een groot aantal overlevingsstrategieen actief, automatisch gedrag dat we nog niet hebben ontmaskerd, maar de storm zelf is voorbij. Het zal alleen nog een tijdje duren voor de mensheid het ook door heeft en het echt gelooft. Het zal ook nog even duren voor het zichtbaar wordt in de uiterlijke wereld. Het is zoals de vogel in de kooi, die zich niet bewust is van het feit dat de deur van zijn kooi open staat en hij weg kan vliegen wanneer hij maar wil.

Kortom, als je ooit het gevoel hebt gehad dat het niet de bedoeling was dat je leven zo’n strijd of ellende was, dan had je gelijk. Je wanhoop over het feit dat je maar niet in staat leek te zijn om het te veranderen, was heel begrijpelijk. Je woede richting de status quo van de maatschappij, waar je op afschuwelijke wijze uitgebuit werd door de elite, was gerechtvaardigd. Je zag het goed. Je verdriet en pijn over het leed dat je zag en voelde in jezelf, maar ook in de mensen om je heen, de mensen van wie je hield, je ouders, je kinderen, je partner, je vrienden, de ouderen, zieken en jongeren… die vertwijfeling was natuurlijk. Het bewees alleen maar dat je nog steeds een mens was! Het diepe weten dat er iets heel erg verkeerd zat in de wereld, was correct. Er zat inderdaad iets helemaal fout in deze wereld.

Maar op dit moment hoef je niet langer te wanhopen, want de doorn is verwijderd. Het vergif is onschadelijk gemaakt. Het kwaad is reeds vertrokken. We kunnen nu langzaam maar zeker terugkeren naar een leven dat wel in harmonie is met onze ware natuur, met liefde. Het is niet moeilijk om te zien dat het leven een strijd is geweest voor de meeste mensen, maar de tijd om te helen, te herstellen en terug te keren naar onze natuurlijke staat is aangebroken. Het is tijd.

Sanne Burger
sanneburger.com[:en] 

One can easily see that so far, life has been a struggle for most people. We are tired. The struggle to make a living, find out what we want to do with our lives, live up to expectations, make our relationships work, get through the day, be at peace with ourselves and others, find a way of living happily and harmoniously in a disharmonious world, has been exhausting. We are fighting to keep our sanity, to stay healthy, to resist the temptations, distractions and addictions being pushed on us. We struggle with the confusion over all the contradictions we face, like the porn industry versus the taboo on sexuality, or the pressure of daily life: having to go to work, pay the bills, following the rules, obeying the restrictions on the one hand, versus the pumped ideal of freedom and individuality on the other. The confusion, resulting from the reality of our lives compared to the reality that is promised to us through TV and movies, is massive. There’s a fierce battle going on between our nature on the one hand and our culture on the other. Emotions, mind, thoughts, body, sex… it’s all so confusing. What to believe in?

We are painfully aware that many, many people on this planet are dying. They have nothing. They are being exploited. We know there is slavery, disease, poverty, abuse, corruption and violence in the world. People, animals and Mother Earth herself are being mistreated. We struggle, dealing with it. We ask ourselves: is this normal? Is there something wrong with me? What is my responsibility? Am I supposed to help? Am I supposed to change the world? But how? Am I supposed to stand up and fight, or am I supposed to submit and hide?

We are all trying to cope. Psychology, philosophy, spirituality… they are all coping mechanisms. They are attempts to deal with reality in some way or another. They are ways of somehow trying to understand reality in such a way it is no longer a battle, or a burden. We try to analyze, understand, label and compartmentalize reality, trying to make sense of it all. But still we struggle, because deep down we know that life as we live it, is very different from what it is supposed to be. Deep down we know life is not as it was intended to be.
Religion is just another coping mechanism. We justify injustice by saying it is karma, it is meant to be, it is part of living on this planet, it is part of our soul’s journey. All that is justification of the injustice, it is justification of the despair, the outrage we feel over what is really going on. Because what is really going on is actually unbearable for the human spirit. What is really going on is so grim, so harsh and so wrong, that actually it is impossible to live with. We all feel it. We all feel the exhaustion.

This struggle has now come to an end. The struggle is and has always been an artificial one. It does not come from within, but from without. It does not come from our human nature. Human nature is not made for struggle. Human nature is made for love, pleasure, joy and beauty. Human nature is full of compassion, kindness and wisdom. Human nature tends to harmonize, not fight. Human nature longs to be free, not being locked up. The struggle for humanity to be humane, is an inhumane struggle. And this struggle is now finished. Why? Because we got help.

The forces that created hell on earth in the past few centuries are not human. They didn’t care about us. These forces have now been removed by other forces, who do care. This is what is called the Great Awakening. The Great Awakening has arrived. You might not recognize it yet, because the outer circumstances are the last to change. What changes first is our consciousness, our minds, our hearts, our souls, our feelings, emotions and thoughts. They have already changed. Can you feel it? Our core being has changed. Our inner world has changed. The outer world will gradually follow. It’s as if there has been a storm upon us, and it’s still a mess. There are still many coping mechanisms active, automatic behavior that has not been dismantled yet. But the storm itself is over. It just takes a while for humanity to realize it, to truly believe it. And it will take a while for the outer world to show it, too. It’s like the bird in the cage, who is not aware yet that the door of his cage is open and he can fly out any time.

So, if you ever felt your life was not meant to be such a struggle or burden, you were right. Your despair over seemingly not being able to change it, was appropriate. Your anger towards the status quo of society, where you were viciously exploited by the elite, was justified. Your sorrow and pain over the suffering you saw and felt in yourself and your loved ones, your parents, your children, your partner, your friends, the elderly, the sick and the young.. that agony was natural. It just proves you are still human! The knowing that something was deeply wrong with this world, was correct. Something was really wrong with this world.
However, you don’t need to despair anymore, because the thorn has been removed. The poison has been distracted. The evil is gone. We can now slowly, slowly return to a life that is in harmony with our true nature, which is love. You can easily see that life has been a struggle for most of us, but the time to heal, to recover, to return to our natural state, is upon us. That time is now.

Sanne Burger
sanneburger.com[:]

Misschien vind je dit ook leuk…

Death is a gradual process

Death is a gradual process

Death is not an on and off buttonPeople do not die when they take their last breathThat’s just the finishing...

Sterven doe je langzaam

Sterven doe je langzaam

De dood is geen aan en uit knop Mensen sterven niet als ze hun laatste adem uitblazen Dat is louter de finishing touch...

0 reacties

Share This