Voel de angst en doe het vervolgens toch

 

Deze titel, ‘Feel the fear and do it anyway’, is niet van mij. Het was de titel van een zelfhulpboek dat mijn vriend had, lang geleden. Toen had ik iets van: ‘Ja, maar angst is goed! Stel dat je in gevaar bent en je voelt geen angst? Dan ga je dood! Angst is een aanwijzing dat je iets moet doen om in leven te blijven!’ En ja, natuurlijk is het dat. Maar wat als de reden van de angst niet echt is? Wat als het alleen maar in je hoofd is, zoals bijvoorbeeld de angst voor een niet-bestaand virus, of de angst om iets te doen wat niet mag, of de angst dat ze je te pakken krijgen, of de angst voor gevolgen en repercussies die weliswaar alleen in je hoofd bestaan, maar je toch weerhouden van het doen wat je wilt doen?

Een voorbeeld: de quarantaine in Spanje. Afgelopen donderdag werd op radio en TV in Spanje aangekondigd dat in de nacht op vrijdag Andalucië gesloten zou worden, net als een groot aantal andere provincies. Niemand mocht erin of eruit en het zou drie weken gaan duren. Ik was in Andalucië op dat moment, maar onderweg naar Portugal. Ik besloot mijn reis de volgende dag te vervolgen en te kijken wat er zou gebeuren. In het ergste geval zou ik gestopt worden door de politie en teruggestuurd worden, bedacht ik, dus ik kon het best proberen.

Ik reed door heel Andalucië, op weg naar Portugal. Het was een prachtige trip langs de kust. Ik rolde van het ene majestueuze landschap in het andere, met de oceaan geruststellend aan mijn linkerkant. Het duurde ongeveer 6 uur. De wegen waren leeg, op een flink aantal trucks na, en een paar auto’s (ik zag zelfs een auto uit Engeland!). Er was geen politie, geen controle, geen enkel probleem. De reis ging voorspoedig, zoals altijd, en ik arriveerde op mijn bestemming in Portugal, zelfs vroeger dan gepland.

Ja, ik was nerveus toen ik vertrok. Ik was bang voor wat er zou kunnen gebeuren, maar het werkte allemaal perfect. Wat is de les hier? Inderdaad: voel de angst, maar doe het vervolgens toch. Geef niet toe, onderwerp je niet aan iets dat niet echt een gevaar is. De angst is je kooi, niet de situatie.

Jaren geleden werkte ik in een Indiase new age winkel, volgepropt met muziek, boeken, wierook, edelstenen, cadeaus, kaarten, etc. Op de deur zat een sticker: ‘Dieven, opgelet! Camerabewaking! Diefstal wordt onmiddellijk gerapporteerd aan de politie.’ Er waren inderdaad een paar camera’s die op prominente plekken in de winkel hingen, maar voor zover ik kon zien, deden ze het niet.
‘Wat is er aan de hand met de bewakingscamera’s?’, vroeg ik mijn Indiase baas. ‘Zijn ze kapot ofzo?’
‘Nou, ze staan niet aan’, zei hij, ‘maar ze werken prima! Alleen het zien ervan zal dieven ervan weerhouden om iets te stelen, net als die sticker op de deur. Veel goedkoper voor ons, en hetzelfde resultaat’, zei hij lachend, met zijn typisch Indiase hoofdwiebel.

Hij had gelijk. Angst is genoeg om mensen te controleren. De angst voor wat dan ook, eigenlijk. Je hebt geen werkende bewakingscamera’s nodig. Je hebt geen politie in de straat nodig. Ha, je hebt niet eens een virus nodig om de massa’s te controleren. Het enige wat je nodig hebt is angst.

Kortom, als nieuwe maatregelen worden aangekondigd en jij klaagt over de beperkingen die dat veroorzaakt in je leven, wiens schuld is dat? Is het de schuld van de mensen die je dit opleggen, of is het je eigen schuld? Jij bent immers degene die die regels opvolgt, alsof je geen keus hebt.

Wij zijn de massa. Wij zijn het volk. Wij zijn de mensen. Wij zijn de 99%. Wij hebben de macht, zo gauw we onze angst loslaten.

Sanne Burger
sanneburger.com

Delen:

Reacties zijn gesloten.