[:nl]Op zoek naar de moederborst[:en]In search of the mother’s breast[:]

Sanne Burger

4 januari 2015

[:nl] 

Mijn vriend probeert al jaren te stoppen met roken. Iedere mislukte poging leidt tot hernieuwde bespiegelingen over de ware oorzaak van zijn verslaving.
‘Ik denk dat het komt omdat ik geen borstvoeding heb gehad’, oppert hij.
‘Roken is het substituut voor de instante bevrediging die een baby ervaart als hij vanuit een diepe, instinctieve behoefte aan voedsel en liefde aan de moedertepel zuigt. Ik ben nog steeds op zoek naar de moederborst!’
Ja, hij heeft zeker een punt. Wanneer onze oerbehoeftes niet bevredigd worden komen ze doorgaans in een later stadium in het leven aan de oppervlakte, gesublimeerd dan wel verwrongen.

Pamela en Angelina

Nu is er met vrouwenborsten iets vreemds aan de hand. Enerzijds is de hele wereld geobsedeerd door borsten. Borsten worden opgepompt en uitvergroot tot groteske proporties. Pamela Anderson, een karikatuur van een vrouw, is voor veel mannen de ultieme fantasie. Het feit dat haar borsten nep zijn lijkt geen verschil te maken. Anderzijds kun je nergens meer een BH kopen zonder een tepelverhullende vulling. Neytiri, de vrouwelijke hoofdpersoon in ‘Avatar’, de epische film uit 2009, heeft een soort van borsten, maar geen tepels. Google het! James Cameron volgt daarmee de trend: tepels mogen niet gezien worden. Grote borsten prima, graag zelfs, maar fier uitstekende tepels zijn verboden in de huidige film- en modewereld.
Het zijn echter niet alleen tepels die subject zijn aan deze verdoezeling, deze ontkenning van het vrouwelijk schoon. Angelina Jolie, het sekssymbool van deze generatie – nee, meer dan dat: het icoon van de zelfbewuste en onafhankelijke vrouw, besloot onlangs om haar borsten preventief te laten amputeren. De heldin van de moderne vrouw, echtgenote van Brad Pitt, de meest begeerde filmster aller tijden, wordt het boegbeeld van de kankerindustrie.

Amazones

Ze doet me denken aan de Amazones, de krijgsters uit de Griekse mythologie. Om de kunst van het boogschieten te perfectioneren amputeerden de Amazones hun rechterborst, die anders in de weg zat. Waren deze vrouwen heldinnen? Kan het offeren van een borst een teken van moed en toewijding zijn? In het geval van Angelina Jolie en de miljoenen vrouwen die in deze tijd van Pink Ribbon en de zich epidemisch verspreidende kanker hun borsten laten amputeren is het niet zozeer een kwestie van moed, maar een kwestie van angst. In deze tijd zijn we, al dan niet terecht, terechtgekomen in een angstcultuur waarbij het hebben van borsten de dood kan betekenen. Hoe paradoxaal. Borsten zijn immers van nature de ultieme bron van leven en liefde.

Wat is er aan de hand?

Wanneer is het noodzakelijk een borst te amputeren? Het antwoord lijkt voor de hand te liggen: als de borst op de een of andere manier levensbedreigend is. Ik vraag me af in hoeverre dit werkelijk het geval is bij vrouwen die borstkanker hebben. Is het mogelijk dat we met zijn allen in een soort angstpsychose verkeren waar het borstkanker betreft? Zijn we zonder het te beseffen in een Dante-achtige hel terechtgekomen? De huidige wetenschap zet grote vraagtekens bij beweringen als: ‘Borstkanker is erfelijk’ en: ‘Borstkanker is ongeneeslijk’. Onderzoek wijst uit dat het huidige protocol niet werkt en het ondergaan van mammografie zelfs kanker kan veroorzaken. Is het mogelijk dat er meer aan de hand is?
De vrouwenborst is het symbool van liefde, zorgzaamheid, voeding, sensualiteit en veiligheid. Het zijn deze kwaliteiten die in onze huidige maatschappij ontkend en onderdrukt worden. Het op grote schaal amputeren van de vrouwenborst heeft een enorme impact op onze verhouding tot borsten – en vice versa. De eeuwenlange ontkenning en onderdrukking van het matriarchaat, van de helende kwaliteiten van de zorgzame, zinnelijke vrouw op alle niveaus van de samenleving, manifesteert zich nu letterlijk op fysiek niveau: de vrouwenborst moet weg.

Angst

Vrouwen van nu groeien op met de angst dat ze borstkanker zullen krijgen. In plaats van een bevestiging van het voorrecht vrouw te zijn, een symbool van liefde, sensualiteit en schoonheid worden borsten een mogelijke doodsoorzaak. In hoeverre draagt dat bij aan het afwijzen van de borst? In hoeverre draagt de angst voor kanker bij aan het veroorzaken van kanker? De huidige opvatting ten aanzien van borsten is: ‘Borsten zijn gevaarlijk, omdat je een kans van 1 op 4 hebt om borstkanker te ontwikkelen.’ Als je deze redenatie doorvoert is de oplossing om dan maar alle borsten te amputeren zo gauw een vrouw volgroeid is niet eens zo vergezocht. ‘Het is voor je eigen bestwil.’ Dat hebben we immers zo vaak gehoord. Massa-psychose wordt meestal pas een of meerdere generaties later doorzien.

Liefde

Los van de vraag wanneer het al dan niet nodig is om een borst te amputeren kunnen we hoe dan ook ons GEVOEL over borsten veranderen. In plaats van borsten te associeren met dood en verderf en ze vanuit deze ontkenning te laten verworden tot groteske, onnatuurlijke ballonnen van pornografie, zouden we kunnen proberen om onze natuurlijke liefde voor de vrouwenborst weer tot leven te wekken. In plaats van borsten te verbinden met schaamte en angst kunnen we ze weer opnieuw leren waarderen. In plaats van borsten en tepels te verbergen kunnen we weer leren om trots te zijn op het feit dat we vrouw zijn. In plaats van onze borsten af te wijzen als te groot, te klein, te slap, te peervormig of te zwaar kunnen we opnieuw contact maken met de blijdschap en dankbaarheid voor het feit dat we vrouw zijn en het vermogen hebben vanuit zachtheid en tederheid te geven en te ontvangen. Onze borsten zijn daar de directe, heerlijke, sensuele manifestatie van.
Hoe zou de samenleving eruitzien als de vrouwenborst meer in beeld was als de ultieme bron van liefde en zorgzaamheid? Hoe zou de wereld eruitzien als we als kind onbeperkt toegang hebben tot de moederborst en als volwassene onbeperkt toegang hebben tot de vrouwenborst?

Boobie Café

‘Waarom roken vrouwen?’, vraagt mijn vriend zich hardop af. ‘Jullie hebben borsten!’ Het is echt een issue voor hem. Hij gelooft werkelijk dat zijn deprivatie van ‘De Borst’ als kind oorzaak is van zijn rookverslaving. Hij is naarstig op zoek naar een oplossing.
‘Misschien moet ik een speen kopen en daarop zuigen’, oppert hij.
‘Of een babyflesje kopen, daar warme melk in doen en steeds een slokje nemen als ik wil roken.’
Dat is nog niet eens zo’n gek idee. Leonard Orr, de godfather van de rebirthing beweging in de Nineties, raadde al zijn leerlingen aan altijd uit een speenfles te drinken.
‘Of misschien moet ik een ‘Boobie Café’ openen’, zegt hij, meegesleept door zijn gedachten. ‘Een café waar mensen niet komen om te roken en te drinken, maar waar lacterende vrouwen hun borsten aanbieden. Dat is immers veel dichter bij de bron.’
‘Schat’, zeg ik. ‘Geen vrouw zou haar borsten daarvoor lenen. Maar als je wilt kun je mijn borsten gebruiken. Het gaat immers niet louter om de melk, het gaat om de liefde die via mijn borsten in jouw mond stroomt.’
Hij kijkt me verbijsterd aan, met een hoopvolle twinkeling in zijn ogen. ‘Je bedoelt dat jouw borsten, jouw tepels ten alle tijde beschikbaar zouden zijn voor me?’
‘Ja’, zeg ik. ‘Steeds wanneer je de behoefte aan een sigaret voelt kom je naar mij toe en krijg je als het ware energetische borstvoeding. Ik weet niet of het helpt, maar misschien geneest dat wel die oncontroleerbare behoefte aan roken.’
‘Hmm…’, zegt hij peinzend. ‘Ik zie het al voor me. We zijn in de kroeg, de mannen gaan buiten roken en ik steek mijn hoofd onder jouw truitje. Ik weet het niet…’
Hij is nooit op het aanbod ingegaan. Hij rookt nog steeds.[:en] 

My boyfriend has been trying to quit smoking for years. Every failed attempt leads to renewed contemplation about the cause of his addiction.
‘I think it’s because I was never breastfed’, he suggests. That’s a new one.
‘Smoking is a substitute for the instant satisfaction a baby experiences when he, from a deep, instinctive need for food and love sucks his mother’s nipple’, he says. ‘I am still looking for the mother’s breast!’
Yes, he definitely has a point. When our deepest needs are not satisfied they usually surface in a later stage in life, either transformed or distorted.

Pamela and Angelina

There is something weird going on with the female breast. On the one hand the whole world is obsessed with breasts. Breast are being pumped up and magnified to grotesque proportions. Pamela Anderson, a caricature of a woman, is the ultimate fantasy for many men. The fact that her boobs are fake, doesn’t seem to make any difference. On the other hand, it’s impossible to buy a bra anywhere without a filling that hides the nipple. Neytiri, the main female character in ‘Avatar’, the epic movie from 2009, has some sort of breasts, but no nipples. Google it! James Cameron is following the trend: nipples are not to be seen. Big breasts fine, great, but proud protruding nipples are forbidden in today’s movie- and fashion world.
However, it is not only the nipples that are subject to this concealment. Angelina Jolie, the sex symbol of this generation – no, more than that: the icon of the conscious and independent woman, decided recently to preventatively have her breasts amputated. The heroine of the modern woman, the wife of Brad Pitt, the most desired movie star of all time, has become the figurehead of the cancer industry.

Amazonians

Angelina reminds me of the Amazonians, the female warriors from Greek mythology. In order to perfect the art of archery they would amputate their right breast that would otherwise be in the way. Were these women heroines? Can the sacrifice of a breast be a sign of courage and dedication? In the case of Angelina Jolie and the millions of women who, in this time of Pink Ribbon and the cancer epidemic have their breasts amputated, it’s not so much a matter of courage, but a matter of fear. At this time, rightly or not, a culture of intense fear exists where having breasts can mean death. How paradoxical. After all, breasts are naturally the ultimate source of life and love.

What is going on?

When is it necessary to amputate a breast? The answer seems obvious: when the breast is in one way or another life-threatening. I wonder to which extent this is really the case in women with breast cancer. Is it possible that we all suffer of a kind of fear psychosis when it comes to breast cancer? Did we enter a Dante-like hell, without even realizing it? Current science questions sweeping statements such as: ‘Breast cancer is hereditary’ and: ‘Breast cancer is incurable’. Research shows that the current protocol doesn’t work and that undergoing a yearly mammography can actually cause cancer. Is it possible that something else is going on?
The female breast is the symbol of love, care, nourishment and security. It is these virtues that are being denied and suppressed in our current society. To amputate the female breast on such a grand scale has an enormous impact on our relationship to breasts – and vice versa. Centuries of denial of the matriarch, of the healing qualities of the motherly, caring, sensual woman, is now manifesting literally on a physical level: the female breast has to go.

Fear

Women nowadays grow up with the conditioned fear that they might get breast cancer. Instead of representing the privilege of being a woman, a symbol of love, care, sensuality and beauty, breasts become a possible cause of cancer. To which extent does this contribute to the rejection of the breast? To what extent contributes the fear of cancer to the development of cancer? The current view on breasts is: ‘Breasts are dangerous, because you have a 1 in 4 chance of developing breast cancer.’ When you follow this reasoning, it’s not that farfetched to just amputate all breasts as soon as a woman has fully matured. ‘It’s for your own good’. We’ve heard that so many times before. Mass psychosis is usually not seen through until one or several generations later.

Love

Apart from the question of whether or not it is necessary to amputate a breast we could at least change our FEELINGS about breasts. Instead of associating breasts with death and disease, distorting them with denial into grotesque, unnatural balloons of pornography, we could endeavour to revive our natural love for the female breast. Instead of connecting breasts with shame and fear we can start to appreciate them again. Let’s stop hiding breasts behind bras and learn again to be proud of the fact that we are women. Instead of rejecting breasts as too big, too small, too saggy, too pear shaped or too heavy, we could again connect to the joy and gratitude for the fact that we are women and have the capability to give and receive from softness and tenderness. Our breasts are the direct, delicious, sensual manifestation of exactly that.
What would society look like if the female breast was more present as the ultimate source of beauty, love and care? What would the world look like if we, as babies, have unlimited access to the mother’s breast and, as adults, have unlimited access to the female breast?

Boobie Café

‘Why do women smoke?’, my boyfriend wonders out loud. ‘You have breasts!’ It is really an issue for him. He truly believes that his deprivation of ‘The Breast’ as a baby is the cause of his smoking addiction. He is eagerly looking for a solution. ‘Maybe I should buy a teat’, he says. ‘Or buy a baby bottle, put warm milk in it and take a sip whenever I want to smoke.’
That’s not such a crazy idea at all. Leonard Orr, the godfather of the rebirthing movement in the Nineties, recommended all his students to always drink from a teat bottle.
‘Or maybe I should open a ‘Boobie Café’, he continues, carried away by his thoughts. ‘A café where people do not come to drink and smoke, but where lactating women offer their breasts. That’s really close to the source!’
‘Honey’, I say. ‘No woman would lend her breasts for that. But if you want you can use mine. After all, it’s not only about the milk, it’s about the love, the nourishing energy, that flows through my breasts into your mouth.’
He looks at me stunned, with a twinkle in his eyes. ‘You mean that your breasts, your nipples, would be available for me at any given moment?’
‘Yes’, I say. ‘Whenever you feel the urge for a smoke you come to me and you get energetically breastfed, so to speak. I don’t know if it will work, but maybe this will cure your uncontrollable need for smoking.’
‘Hmmm….’ he says thoughtfully. ‘I can picture it. We are in the pub, the men go outside to have a smoke and I put my head under your sweater. I’m not sure…’
He never went for it. He still smokes.[:]

Misschien vind je dit ook leuk…

Medische monstruositeiten

Medische monstruositeiten

“Degenen die je absurditeiten kunnen laten geloven, kunnen je gruweldaden laten begaan.”— Voltaire Wacht even ... dus...

De Tao van de Octopus

De Tao van de Octopus

“Een octopus heeft acht armen. Volgens de Tao kun je de werkelijkheid op acht manieren interpreteren en zijn er acht...

0 reacties

Geef een reactie

Share This