[:nl]Ik wil je aanraken[:en]I want to touch you[:]

admin

31 augustus 2019

[:nl] 

Mensen uiten hun liefde op verschillende manieren. Sommige mensen gebruiken het liefst woorden, anderen doen graag dingen voor hun geliefde, zoals de afwas; een derde vind het leuk om dingen te geven, bloemen en diamanten en zo, en nog een type uit zijn of haar liefde door middel van aanraking. Voor mij is aanraking de meest basale manier om liefde te uiten en te ervaren (en liefdesbrieven). Als je een cadeautje voor me koopt of iets voor me doet, snap ik mogelijk niet dat je van me houdt.

Dit is altijd zo geweest. Als klein meisje noemde mijn moeder mij haar ‘apejong’, want de beste plek die ik wist was op haar rug, met mijn armpjes stevig om haar nek.

Dat wist ze en ze stond het toe, iets waar ik haar nog steeds dankbaar voor ben. Toen ik ouder werd leerde mijn moeder me dat ik geen vreemden mocht aanraken. Als de postbode kwam, rende ik altijd naar buiten om hem een knuffel te geven. Dat mocht niet meer, om de een of andere reden, zo gauw ik 4 jaar werd. Dit was het begin van het leren mezelf in te houden, mensen niet aan te raken; mijn vreugde, liefde en affectie niet al te uitbundig te delen, want dat hoorde niet zo.

Jaren later kwam ik in de pubertijd. Aanraking werd toen ineens gekoppeld aan seks.

Ik vond het uiterst verwarrend. Als ik mijn hand op de knie van een man legde, of als ik hem omhelsde, of aan zijn haar rook, of hem op welke wijze dan ook fysiek benaderde, werd dit vaak opgevat als dat ik seks met hem wilde – wat zelden het geval was! ‘Je geeft de verkeerde signalen’, werd me verteld. Dus trok ik me nog meer terug, en langzaam maar zeker raakte ik mensen steeds minder aan, vooral mannen.

Natuurlijk werd ik masseuse van beroep, omdat ik heel goed besefte hoe belangrijk aanraking was, voor mij en voor anderen.

Zo kon ik nog steeds mijn liefde en energie delen middels aanraking, zonder de verwarring en ongemakkelijkheid van verkeerd begrepen worden. Alleen… een professionele masseuse zijn is toch iets heel anders dan gewoon spontaan zijn. Het is eenrichtingsverkeer. Ik geef, de cliënt ontvangt. Dus ondanks mijn werk hunkerde ik soms toch naar aangeraakt worden, vooral nadat mijn kinderen opgroeiden, als ik geen minnaar had of als er geen honden waren om mee te spelen en te knuffelen.

Wat een geluk om vorige week deel uit te maken van het DEEP team: een groep van 12 mannen en vrouwen die samen een retraite leidden, met meer dan 50 deelnemers.

We kwamen allemaal samen op een oud, majestueus kasteel in Bordeaux, omringd door wijnvelden en een enorme tuin. De retraite ging over het openen van het hart, over aangeraakt worden, met wederzijdse instemming en integriteit, terwijl je op hetzelfde moment voelde wat dit met je deed. We gebruikten muziek, dans, stem, meditatie, deelrondes, massage en ceremonie. Het was intens, prachtig, uitdagend en heel erg leuk.

Op één van die dagen, een zwoele zomeravond, was ik net klaar met werken – ik had 3 massages van 2 uur gegeven die dag; buitengewone, krachtige, helende massages – en ik was super moe.

Die avond was er een sound healing concert met Elie, één van onze teamleden. Het concert was al begonnen en het werd langzaam donker. Ik overwoog om meteen naar bed te gaan, maar ik wilde heel graag Elie horen spelen, dus ik ging toch.

Toen ik de hal binnenkwam lag iedereen op de grond, op dekens, matjes en kussens. Het zag er supergezellig uit.

Ik liep een beetje rond, voorzichtig, zodat ik niemand stoorde. Ik wist niet waar ik wilde gaan zitten, tot ik mijn DEEP team zag – of in ieder geval een paar van ze. Toen ze me zagen maakten ze onmiddellijk ruimte voor me en ik dook blij tussen ze in. Meteen voelde ik een hand die mijn haar streelde, een arm op mijn rug en een been over de mijne. Ik voelde me absoluut veilig in deze liefdevolle omhelzing. Ik had het niet eens door, tot dat moment, maar in de laatste paar dagen was ik heel dichtbij deze mensen gekomen. Ik voelde me als een puppy in een mand met andere puppies. Er was geen seksuele spanning, geen verborgen agenda, niks. Ik kon daar gewoon liggen, naar de muziek luisteren, de energie door me heen laten stromen en me volledig veilig, beschermd en geborgen weten. Het was zalig.

Ik besefte op dat moment dat ik was teruggekeerd naar mijn kindertijd.

Ik herinnerde me het plezier van het delen van liefde op een lichamelijk niveau door knuffelen, aanraken en aaien, terwijl je volledig geaccepteerd wordt zoals je bent, zonder voorwaarden. Op dat moment was er geen afgescheidenheid. Er was louter vertrouwen, ontspanning, vreugde en speelsheid. Het herinnerde me: Ja, dit is onze natuurlijke staat. Zo hoort het te zijn. Dit is wat je soms ziet in native communities, en tijdens festivals en retreats: mensen keren terug naar hun natuurlijke staat, zonder zich nog langer druk te maken over hoe ze eruit zien, wat andere mensen van ze verwachten of wat de volgende stap is. Het stroomt allemaal vanzelf.

Dit is het leven, en ik ben dankbaar dat ik er deel van uitmaak.

Sanne Burger

______________________________________

https://eliemusic.net/music/

 

 

 [:en] 

People express their love in different ways. Some like to use words, others like to do stuff for their beloved, like the dishes; a third likes to give things, like flowers or diamonds, and yet another type expresses his or her love through touch. To me touch is the most basic way of expressing and experiencing love (and love letters). If you buy me a gift or do something for me, I might not recognize you love me.

It has always been like this. As a little girl my mother called me ‘monkey baby’, because the best place I knew was on her back, with my arms tightly around her neck.

She knew that and she allowed it – I still love her for that. When I got older my mother taught me not to touch strangers. Usually I would run out the door when the postman came, in order to give him a big hug. That was not allowed anymore, as soon as I turned 4. This was the beginning of learning to hold back my touch, to not share my joy, love and affection too abundantly, because apparently, that was not done.

Years later I entered puberty. Touch then became strangely connected to sex.

It created a lot of confusion in me. If I put my hand on a man’s knee, or hugged him, or smelled his hair, or touched him in any physical way, it would be understood as if I wanted to have sex with him – which was hardly ever the case! ‘You are giving the wrong signals’, I was told. So, I withdrew even more, and over the years I touched other people, especially men, less and less.

Of course, I chose to become a masseuse, because I still knew how important touch was to me and others.

Like this I could still share my love, my energy, through touch, without the confusion and awkwardness of being misunderstood. However, being a professional masseuse is very different from just being spontaneous. It’s a one-way street. I give, the client receives. I still would feel deprived of touch at times, especially after my kids grew up, when I didn’t have a lover or close friends nearby, or when there were no dogs around to play and cuddle with.

How lucky I was to join the DEEP team last week: a group of 15 men and women, holding space for more than 50 participants, during a retreat in Bordeaux in France.

We were all gathered in an old, majestic castle, surrounded by vineyards and a massive garden. The retreat was all about opening the heart, opening up to others, allowing to be touched, with mutual consent and integrity, while feeling, right there and then, what this did to you. We used music, dance, voice, meditation, sharing, massage and ceremony. It was intense, wonderful, challenging and fun.

One day during the retreat, on a warm summer evening, I had just finished work – I had given 3 massages; profound, powerful, healing massages – and felt super tired.

That evening there was a sound healing concert with Elie, one of our team members. The concert had already begun and it was slowly getting dark. I considered just going to bed, but I really wanted to hear Elie play, so I went anyway.

When I came into the hall, everybody was laying on the floor on blankets, mats and cushions. It looked super cosy.

I walked around a bit, trying not to disturb, not sure where I would sit, and then I saw my DEEP team – or at least a few of them. When they saw me they immediately made space for me, and I happily joined them. I sank in a heap and immediately I felt a hand stroking my hair, an arm on my back and a leg over mine. I felt absolutely safe in this loving embrace. I didn’t even realize it until that moment, but in the past few days I had grown close to these people. I felt like a puppy in a litter with other puppies. There was no sexual tension, no hidden agenda, no nothing. I could just lay down there with them, listen to the music, let the energy flow through me and feel totally safe, protected and cared for. It was absolutely blissful.

I realized there and then that I had come back to my childhood.

I remembered the joy of sharing love on a physical level through cuddling, touching and stroking, while knowing that you are fully accepted as you are, that there are no conditions. That moment there was no separation, there was just trust, relaxation, joy and playfulness. And it reminded me: Yes, this is our natural state. This is how it is supposed to be. This is what you sometimes see in native communities, and sometimes during festivals and retreats: people return to their natural state, they no longer worry about how they look like, or what the other person wants from them, or what they should do next. It all flows naturally.

This is life, and I am grateful to be part of it.

Sanne Burger

 

________________________

https://eliemusic.net/music/[:]

Misschien vind je dit ook leuk…

Verzet je niet tegen de pijn

Verzet je niet tegen de pijn

Als je pijn hebt Vecht er dan niet tegen Maar sta het toe Laat de pijn je overspoelen De pijn zoekt naar een veilige...

Genezend water

Genezend water

Dehydratie kan langzaam ontstaan, zonder dat je het merkt. Als je een glas bier drinkt, plas je er twee uit. Als je...

Zelfgenezing

Zelfgenezing

We zijn in een medisch denkkader terechtgekomen waarbij mensen niet langer verantwoordelijk gehouden worden voor hun...

0 reacties

Geef een reactie

Share This