De eerste kus

 

Ik ben masseuse
Of.. ben ik dat nog steeds?
Ik heb precies drie massages gegeven het afgelopen jaar
Ben ik dan nog steeds een masseuse?

Zo gauw de Corona pandemie werd aangekondigd in Maart vorig jaar, zeiden al mijn clienten af.
Een paar maanden later wilden sommigen wel een massage boeken, maar alleen als we allebei mondkapjes droegen
Ik zei nee
Natuurlijk niet!

Hoezo niet?
Omdat het dragen van een mondkapje een symbolische betekenis heeft
Het wil zeggen dat je je onderwerpt aan het onderliggende programma, dat gericht is op gescheidenheid, afstand en een steeds groter wordende angst voor intimiteit
Ik ben een masseuse, wat betekent dat ik voor het tegenovergestelde sta
Ik sta voor verbinding, nabijheid, openheid en vertrouwen
Ik kan geen massage geven als ik me tegelijkertijd onderwerp aan de tegenovergestelde programmering
Dat zou me in tweeen splijten

Nee, ik klaag niet
Als ik niet in mei op reis was gegaan, had ik vast meer massages kunnen geven het afgelopen jaar
Gelukkig ben ik niet afhankelijk van mijn werk als masseuse
Maar veel mensen zijn dat wel
Gelukkig heb ik de vrijheid om nee te zeggen
Veel mensen hebben die vrijheid niet
Voor hun schrijf ik dit stukje

Elke baby wordt geboren met een aantal basisbehoeftes
Wist je dat de behoefte aan aanraking groter is dan de behoefte aan voedsel?
Een baby die niet aangeraakt wordt, sterft binnen 48 uur
Een volwassene die niet aangeraakt wordt, sterft langzamer
Dat ziet er meer uit als wegkwijnen
Maar uiteindelijk zal hij er ook aan sterven

Dat is waarom ik masseuse ben geworden
Het was het beste dat ik aan deze wereld kon geven, dacht ik
We worden geen van allen genoeg aangeraakt
We hebben allemaal huidhonger
We hebben allemaal de behoefte om vastgehouden te worden, geknuffeld, geaaid en aangeraakt
Vaak!
Het geeft ons een gevoel van weldadigheid, van verbondenheid en veiligheid
Het maakt dat we ons geliefd voelen

Kijk nou, naar deze foto van een pasgeboren baby, in de armen van zijn moeder
De foto heet ‘De eerste kus’
Het maakt onderdeel uit van een digitale expositie met de naam ‘Hold still’
‘Hold still’ is in het leven geroepen door de barones van Cambridge
(No kidding!)
Het portretteert mensen in Engeland tijdens de lockdown
Hier is de link: https://www.npg.org.uk/hold-still/

‘The truth is in the eyes of the beholder’
Ja ja, ik weet het
Maar echt, waar kijk ik naar hier?
Kijk ik naar moedige en respectabele ouders die het beste maken van de situatie?
Of kijk ik naar iets verschrikkelijks?
Kijk ik naar de normalisering van gescheiden zijn, beginnend bij de geboorte?

Hoe voelt het voor een pasgeboren kind om door plastic aangeraakt te worden, inplaats van een warme huid?
Hoe voelt het voor een moeder die net een kind gebaard heeft, om haar baby niet tegen zich aan te kunnen houden?
Het niet te kunnen zoenen, ruiken of voelen?
Zullen ze zich nog steeds kunnen hechten?

Het afgelopen jaar heb ik me vaak afgevraagd
Wat is er nodig voor mensen om op te staan?
Als ze onze ouderen afpakken, ga je dan protesteren?
Als ze onze kinderen afpakken, ga je dan protesteren?
Hoe ver reikt je gehoorzaamheid?
Hoe gevaarlijk is gehoorzaamheid?

Ben ik nog steeds een masseuse?
Oh yes, I am!
Ik sta nog steeds voor dezelfde waarden
Ieder mens heeft het recht om aangeraakt te worden
Het is ons geboorterecht
En niemand heeft het recht dat van ons af te pakken

Ga naar buiten en geef iemand een knuffel!
Knuffel, zoen, hou elkaars hand vast, slow dance, omhels elkaar
Wereldvrede is maar een knuffel ver weg

Sanne Burger
sanneburger.com

Delen:

Reacties zijn gesloten.