2 Replies to “Het meisje dat dacht dat ze geen tuin wilde”

  1. Wat mooi om dit in woorden te lezen. Het beschrijft zeker deels een constant gevoel van onbehagen dat ik al zo lang ik mij kan herinneren heb. Vaak voel ik mij onder al het gehoorzamen aan hetgeen dat moet ontzettend recalcitrant juist. Dan houd ik ook direct op met wat het is dat ik ‘moet’. Daar staan mensen nog wel eens van te kijken, maar liever :’geef ik iets of iemand op’ (wat niet zo voelt, het voelt als een bevrijding) dan dat het me weer een depressie injaagt. Ik zal het tot een kunst gaan verheffen om in de wereld van deze tijd zoveel mogelijk niet mee te doen aan het Moeten en toch rond te komen, in meerdere betekenissen van het woord.
    Bedankt voor dit interessante stukje denkvoer!

Leave a Reply